เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าทหารอสูรที่มาขอแต่งงานพร้อมกัน พวกสามีอสูรของเฉียวหรานไม่มีใครเอ่ยปากไล่พวกเขาเลย
เพราะเฉียวหรานพูดไว้ตั้งแต่เช้าว่า ยิ่งมีสามีอสูรมากเท่าไหร่ ยิ่งหาเงินได้มากเท่านั้น
ตอนบ่ายก็พูดอีกว่า มีคนเยอะก็ดีนะ ทำงานมีประสิทธิภาพดีแบบนี้!
ที่เธอพูดน่ะมันเรื่องจริงทั้งนั้น
ฉือเฟิงและคนอื่น ๆ ก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อ
ถึงแม้หลิงเทียนจะแววตาไม่พอใจ แต่ก็ยังนั่งอยู่หน้าชิงช้าผ้าใบ ไม่ได้ไล่พวกเขาไปไหน
พวกเขาต่างรอคอยปฏิกิริยาของเฉียวหราน
ถ้าเฉียวหรานจะรับสามีอสูรคนใหม่ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน
เฉียวหรานถึงกับงงไปเลย ดึงแขนเสื้อหลิงเทียนมากระซิบว่า "คุณไปบอกพวกเขาทีว่าสามีอสูรของฉันก็เยอะพอแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีแผนจะแต่งงาน ให้พวกเขากลับไปเถอะ"
แค่วงบอยแบนด์ของเธอก็ยังดูแลกันไม่ทั่วถึงเลย ถ้ามากกว่านี้คงจำชื่อกันไม่หวาดไม่ไหวแล้วล่ะ
หลิงเทียนยกยิ้มมุมปาก "ดีเลย พวกนี้มันก็แค่คนอสูรไก่อ่อนกระจอก ๆ ไม่รับก็ดีแล้ว"
เขาหันไปพูดว่า "หรานหรานไม่ถูกใจพวกนั้น ไล่พวกมันกลับไปซะ!"
หลินเซียว "รีบ ๆ กลับไปเลย!"
หลินปาน "ไก่อ่อนอะไรกัน อวดดีมาขอแต่งงานกับเจ้านายสตรีเพศเมียของพวกเรา กลับไปซะ!"
เหล่าทหารอสูรที่มาขอแต่งงาน: ...
เย่หมิง: ...
ดูท่าตอนที่เขาขอแต่งงานกับเจ้านายสตรีเพศเมีย พวกนี้ยังปฏิบัติกับเขาดีซะกว่าอีกนะเนี่ย
เฉียวหราน: ...
"อย่าทำแบบนี้เลย พวกคุณสุภาพหน่อยสิ พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"
ฉือเฟิงเดินเข้าไปบอกพวกเขาว่า "เจ้านายสตรีเพศเมียของพวกเราไม่ใช่สตรีเพศเมียที่จะรับสามีอสูรง่าย ๆ ยิ่งไม่รับปากใครเพราะแค่ขอแต่งงานลอย ๆ หรอกนะ"