ตอนกลางคืน
อวี้ไป๋เคาะประตูห้องนอนของเฉียวหรานเบา ๆ
"เข้ามา"
เฉียวหรานเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนนุ่ม ๆ นอนคว่ำบนเตียงวางแผนสวนผัก
อวี้ไป๋ค่อย ๆ ผลักประตูเดินเข้ามา "หรานหราน"
"อืม"
อวี้ไป๋เห็นเฉียวหรานกำลังวาดอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ จึงนั่งลงข้างเตียงเบา ๆ
"...ผมให้นวดนะ"
"อืม"
ปลายนิ้วเรียวขาวของอวี้ไป๋กดลงบนไหล่และหลังของเฉียวหราน แสงนุ่มนวลของพลังรักษาพันรอบนิ้วทั้งสิบ
ไม่นาน เฉียวหรานก็โยนสมองกลดาราทิ้ง แล้วนอนซบหมอนอย่างสบายใจ
"สบายจัง..."
"วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวัน ผมช่วยคลายความเมื่อยล้าให้"
"...อืม"
เฉียวหรานหลับตาพริ้มด้วยความสบาย ง่วงจนเกือบจะหลับไป
อวี้ไป๋ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เธอ
เขาไม่กล้าหวังที่จะรวมร่าง
เมื่อกลางวันหรานหรานเพิ่งมีอะไรกับฉือเฟิง เขากลัวว่าจะทำให้หรานหรานเหนื่อย
แค่ได้คลอเคลีย เขาก็พอใจแล้ว
แน่นอน ถ้าหรานหรานหลับไปในอ้อมกอดของเขา แล้วตื่นขึ้นมาจูบเขาสักที ก็คงดีกว่านี้
แม้จะคิดเช่นนั้น อวี้ไป๋ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคาดหวัง
เขาค่อย ๆ นอนลงข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง กลั้นหายใจแล้วจุมพิตเบา ๆ บนแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของหรานหราน
เขาตื่นเต้นจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น
เฉียวหรานลืมตาขึ้นมาทันใด
อวี้ไป๋: !!!
"ผะ ผมปลุกคุณหรอ?"
"ฉันไม่ได้หลับตั้งแต่แรก"
เฉียวหรานใช้มือข้างหนึ่งยันแก้ม มองอวี้ไป๋ที่ตื่นตระหนก ดวงตากลมโตของเธอแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "คุณทำอะไรน่ะ?"
"ผม..."
อวี้ไป๋กำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกเธอกดลง
เธอชอบอยู่ข้างบนอวี้ไป๋
ชอบมองเด็กหนุ่มผู้ดีที่งดงามและดูสูงค่า ราวกับตกอับมาจนเป็นคนที่โดนรังแก