หลิงเทียนเห็นตราเสือคู่เพลิงทมิฬ กลับลึกซึ้งยิ่งกว่าตราเหยี่ยวพเนจรของเขาเสียอีก
เขาโอบกอดแน่นแกร่งขึ้น พร้อมทั้งขบกัดลงมาอีกหลายที
เฉียวหรานถูกเขาจูบจนพูดไม่ออก จึงหยิกเขา เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมปล่อย ก็ตบไปหนึ่งฉาด
หลิงเทียนจึงยอมคลายออกบ้าง ดวงตาเย็นชาคู่นั้นแฝงด้วยอารมณ์ร้อนแรงจ้องมองเธอ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย แสดงให้เห็นฟันและปลายลิ้นนิด ๆ
เฉียวหรานปรับลมหายใจให้เป็นปกติ "ให้ฉันได้พักหายใจหน่อย"
"อือ..."
หลิงเทียนใช้สองมือค้ำยันอยู่ข้างไหล่ทั้งสองข้างของเธอ กล้ามเนื้อทุกมัดของเขาแข็งขืนพลางพยายามอดทนอย่างเต็มที่
เฉียวหรานหัวเราะออกมาอย่างจนใจท่ามกลางลมหายใจที่ค่อนข้างกระเส่า งอเข่าแตะเขาเบา ๆ "แล้วนายทำยังไงล่ะ"
หลิงเทียนจับมือเธอไว้ "ช่วยฉันที"
ครั้งก่อนเธอเห็นเฉิงเหย่ดูท่าทางอึดอัดใจมาก เลยปล่อยให้เขาจัดการด้วยตัวเอง
เจ้าเฉิงเหย่นั่นก็เหมือนคนซื่อ ๆ ที่อยากปลดปล่อย แต่ก็ทำตัวไม่ถูกเลยสักนิด
สุดท้ายก็เป็นเธอสั่งให้เขาทำ กลับกลายเป็นว่าเธอรังแกคนอสูรแสนดีชัด ๆ ...แต่ก็สนุกดีเหมือนกัน
แต่หลิงเทียนน่ะ!!
ถึงกับจับมือเธอ
พูดได้ว่า เขาปลดปล่อยทุกอย่างที่เขาต้องการ ที่เขาอยากมอบให้ ที่เขาอยากทำออกมาหมด ไร้ขีดจำกัด ปล่อยเต็มที่
ภายนอก
ฉือเฟิงกับคนอื่น ๆ ทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว กำลังรอพวกเธออยู่ข้างนอก
"...เลยไปหน่อยหรือเปล่า ฉือเฟิงพวกนั้นยังรอเรากินข้าวอยู่นะ"
"ให้พวกเขากินก่อนเถอะ ฉันไม่หิว"
"ฉันหิว!"
"เธอเอาอาหารที่อยากกินออกมา ฉันจะป้อนเธอเอง"