เฉียวหรานเรียกเขาขึ้นมา พูดเบาๆ พร้อมรอยยิ้มนุ่มนวล: "อวี้ไป๋ นี่นายกลัวฝนเหรอ? นายเป็นอสูรพลังน้ำแท้ๆ จะมากลัวฝนได้ยังไง?"
"เปล่า..."
มือทั้งสองของอวี้ไป๋วางอยู่เหนือหัวเธอ พยายามจะเปลี่ยนเรื่อง: "ผะ...ผมจะช่วยปรับสมดุลพลังพิเศษให้คุณ จะได้ช่วยให้นอนหลับสบาย"
เฉียวหรานจับมือเขาลง: "เราไม่เหนื่อย บอกเรามา เป็นอะไร?"
อวี้ไป๋: "ก็แค่นึกถึงเรื่องไม่ดีบางเรื่องขึ้นมา ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วครับ ขอโทษที่รบกวนคุณ"
"พูดแบบนี้อีก เราโกรธแล้วนะ"
สีหน้าอวี้ไป๋เปลี่ยนเป็นคล้อยตามทันที เขาขยับตัวเข้าใกล้หวังจะง้อเธอ
อวี้ไป๋นี่มันว่าง่ายจริงๆ
เฉียวหรานพลิกตัวนอนตะแคง: "เรื่องไม่ดีอะไร?"
"ไม่มีอะไรแล้วครับ แค่...คิดถึงคุณนิดหน่อย"
เฉียวหรานเห็นเขาไม่อยากเล่าก็ไม่ถามต่อ เกี่ยวคางเขาขึ้นมาแล้วถามยิ้มๆ: "คิดถึงเรา? แล้วนายแสดงออกยังไง?"
หน้าของอวี้ไป๋แดงก่ำทันที เขาวางมือไม่ถูกอยากจะกอดเธอ ก้มลงจูบเธอเบาๆ อย่างระมัดระวัง
พอดึงกลับ มองเห็นเฉียวหรานไม่มีปฏิกิริยา เหมือนกำลังรอให้เขาทำต่อ
เขาเริ่มประหม่า กลัวว่าถ้าทำได้ไม่ดีหรานหรานจะไม่พอใจ
เขากอดเธอ ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความเอาใจ สายตาคอยชำเลืองมองสีหน้าเธอ ดูว่าทำให้เธอพอใจหรือเปล่า หรือกำลังทำให้เธอรังเกียจ
เด็กหนุ่มรูปงามสง่าที่เคยตกอับ ในที่สุดก็เจอคนช่วยให้หลุดพ้น หวาดกลัวว่าจะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง เขาจึงเอาอกเอาใจเธออย่างตะกุกตะกักเช่นนั้น
"นายประหม่าเรื่องอะไร?"
"ผะ...ผมกลัวว่าจะทำได้ไม่ดี แล้วคุณจะ...ไม่ชอบ"
เฉียวหรานถึงกับเจ็บปวดใจ
อวี้ไป๋ไม่มีความมั่นใจ
ความไม่มั่นใจนี้ต่างจากของฉือเฟิง
ฉือเฟิงแค่ไม่มั่นใจในความรู้สึก แต่ภายหลัง... ฮ่าๆๆ ก็ทำตัวเหมือนหมานั่นแหละ!