ฟ้าสว่างแล้ว
เฉียวหรานตื่นขึ้นมาอย่างสบายตัว พบว่าตัวเองซุกอยู่ในอ้อมอกกว้างของฉือเฟิง
เสื้อของฉือเฟิงหลวม ๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นเส้นกล้ามเนื้อแน่น ๆ ใต้ปกเสื้อสีดำ
เฉียวหรานนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอทำอะไรลงไปบ้าง รีบหลับตาแกล้งทำเป็นหลับต่อทันที
เธอเองก็เหมือนจะเกินไปหน่อย
เอาแต่แกล้งหูหมาป่าคู่นั้นไม่เลิก
แถมยังขอให้ฉือเฟิงดูดซับพลังจากแก่นแก้วไปด้วย
ฉือเฟิงจะพักผ่อนได้ดีก็แปลก
เฉียวหรานรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี หันหลังให้ฉือเฟิง
พอหันไป ก็เห็นอวี้ไป๋นอนอยู่ฝั่งตรงข้าม
อวี้ไป๋ยิ้มจนตาหยี “หรานหราน ตื่นแล้วเหรอ อรุณสวัสดิ์”
เฉียวหราน: ……
ตอนที่แกล้งฉือเฟิงเมื่อคืน อวี้ไป๋ก็อยู่ด้วย
เฉียวหรานยิ้มแห้ง ๆ “อืม… อรุณสวัสดิ์”
อวี้ไป๋ลุกขึ้นนั่ง หยิบเสื้อผ้ามาช่วยเฉียวหรานใส่ “หรานหราน ฉันเลื่อนระดับแล้ว ตอนนี้ระดับห้าขั้นต้นแล้ว”
จะช่วยหรานหรานเสริมพลังให้มั่นคงได้แล้ว
เฉียวหรานดีใจจนตาเป็นประกาย “จริงเหรอ”
อวี้ไป๋ช่วยเธอใส่เสื้อคลุมชุดต่อสู้แล้วพูดว่า “เป็นเพราะเธอช่วยฉันนะหรานหราน ขอบคุณนะ”
ด้านหลังก็มีเสียงขยับตัวลุกขึ้นดังซ่า ๆ “หรานหราน อรุณสวัสดิ์”
เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึก ทำให้เฉียวหรานนึกขึ้นมาได้ทันทีว่าเมื่อคืนตอนที่เธอเล่นหูฉือเฟิง ฉือเฟิงส่งเสียงหายใจกลั้นอารมณ์ไว้ข้างหูเธอ
เฉียวหรานไม่กล้ามองหน้านัก “คือว่า คุณหลับดีไหม”
“หลับดี หรานหราน ผมก็เลื่อนขั้นแล้วเหมือนกัน ระดับห้าขั้นสูง”
ฉือเฟิงพูดพลางหยิบกางเกงมาจับข้อเท้าของเฉียวหราน เพื่อจะสวมให้เธอ
เฉียวหราน: ?!
ใครถอดเสื้อผ้าให้เธอ
อวี้ไป๋: “หรานหราน หลังจากที่ฉันดูดซับแก่นแก้วแล้วเห็นเธอใส่เสื้อผ้านอน กลัวเธอจะไม่สบายตัว เลยถอดออกให้”
เฉียวหรานเอามือปิดหน้า