อาหารเช้าสิ้นสุดลง
ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม
ฉือเฟิงวางแผนการรบ
“หลิงเทียนรู้รังของสัตว์อสูรกินดอกไม้ พาหรานหรานบินนำทางบนฟ้า”
“พวกเราตามทิศทางของหลิงเทียนไปด้วยกัน แค่เรามีคนมาก สัตว์อสูรก็ไม่กล้าโจมตีง่าย ๆ”
“อย่าสู้รบโดยไม่จำเป็น วันนี้ล่าแค่สัตว์อสูรกินดอกไม้ ตามหาต้นหญ้าหลูเหวย”
ทุกคนในครอบครัวฮึกเหิม: “เข้าใจแล้ว!”
เฉียวหรานโบกมืออย่างตื่นเต้น: “ออกเดินทาง!”
เพิ่งก้าวออกประตู ดอกไม้กินสัตว์ต้นหนึ่งที่ซุ่มอยู่นอกศูนย์การค้าก็อ้าปากกว้างอย่างคึกคะนองยิ่งกว่า งับเข้าใส่เฉียวหราน
ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
ดอกไม้ตื่นเช้าได้กินสตรีเพศเมีย
ฉือเฟิงดึงเฉียวหรานมากอดไว้ในอ้อมอก หลินเซียวกับหลินปานรีบหยิบขนมเส้นเผ็ดโยนใส่ปากกว้างของมัน
เสียง “กลืน” ดังขึ้น
ดอกไม้กินสัตว์ไม่ได้กลืนสตรีเพศเมียแสนอร่อย แต่กลืนของแปรรูปสองห่อใหญ่เข้าไป
เจ้าใบหน้ากลมโตเริ่มส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ปากพ่นน้ำเขียวไม่หยุด
‘อ้วก อ้วก อ้วก อ้วก’
ดอกไม้ตื่นเช้าได้กินขนมเส้นเผ็ด
หลังจากดอกไม้กินสัตว์อ้วกของเหลวเขียวเหนียวเป็นลิ้นออกมากองใหญ่ ลำต้นของดอกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ สุดท้ายล้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
เย่หมิงที่แอบตามมา: !!!
อ้าปากค้าง!
พวกเขาโยนอะไรใส่ปากดอกไม้กินสัตว์??
ยาพิษ?
ยาพิษร้ายแรงขนาดนั้น เป็นผลผลิตจากพื้นที่มิติของสตรีเพศเมียด้วยเหรอ?
เย่หมิงยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็นต่อเฉียวหราน
แอบตามอยู่ข้างหลังพวกเขาเงียบ ๆ
หลิงเทียนแบกเฉียวหรานบนหลัง โผบินกลางอากาศ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ