ในจังหวะนั้น ฉือเฟิงได้รับข้อความจากศูนย์การค้า
“ผู้ดูแลศูนย์การค้าตรวจพบตำแหน่งของหลินเซียวกับหลินปานแล้ว พวกเขาหลงเข้าไปในถ้ำสัตว์อสูรอินทรีกิ้งก่าโดยไม่ได้ตั้งใจ สถานการณ์ย่ำแย่ แถมยังบาดเจ็บหนักด้วย”
สัตว์อสูรอินทรีกิ้งก่า?
นั่นไม่ใช่ภารกิจล่าที่เสี่ยวชีส่งมาให้หรอกหรือ?
เฉียวหรานพูดพลางจะปีนขึ้นหลังหลิงเทียน “งั้นรออะไรอยู่ล่ะ ไปช่วยพวกเขากันเถอะ”
ผิดคาด หลิงเทียนไม่ยอมให้เธอขึ้น อีกทั้งยังผลักเธอออกห่างนิดหน่อย
“คุณไปไม่ได้”
“ทำไมล่ะ”
ฉือเฟิงเกลี้ยกล่อมเธอ “อสูรอินทรีกิ้งก่าจัดเป็นสัตว์อสูรระดับห้าขั้นสูง และเพราะตอนนี้เป็นฤดูผสมพันธุ์ของอินทรีกิ้งก่า ทำให้ในเขตล่าสัตว์อสูรระดับสี่ยังมีพื้นที่หนึ่งที่เหมาะแก่การเกี้ยวพาราสีและผสมพันธุ์ของพวกมัน”
“ดังนั้นทุกปีในฤดูนี้พวกมันจะมารวมตัวกันที่นี่เป็นจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้ ในฤดูนี้จึงแทบไม่มีคนอสูรระดับสี่มาล่าอสูรเลย”
เช่นนั้นแล้ว ที่เจ้านายสตรีเพศเมียส่งหลินเซียวกับหลินปานมาล่าอสูร ก็เพื่อให้พวกเขามาตายน่ะสิ
เฉียวหราน: …
ตอนที่เสี่ยวชีประกาศภารกิจ กลับไม่ได้บอกเธอเลยว่าสัตว์อสูรอินทรีกิ้งก่าเป็นระดับห้าขั้นสูง
นี่ก็ตั้งใจให้เธอมาตายเหมือนกันหรือเปล่า?
เฉียวหรานครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เอาแบบนี้ไหม ฉือเฟิงกับหลิงเทียนไปด้วยกันกับฉัน ส่วนอวี้ไป๋กับเฉิงเหย่ไปรอที่ศูนย์จัดการการค้า”
เหล่าสามีอสูรปฏิเสธเป็นเสียงเดียวกัน “ไม่ได้!!”
เฉียวหราน: “ยังไงฉันก็จะไป”
ฉือเฟิงเม้มริมฝีปากครู่หนึ่ง แล้วส่งสายตาให้อวี้ไป๋
อวี้ไป๋เดินเข้าไป จากนั้นก็ฉวยร่างของเฉียวหรานขึ้นบ่าวิ่งหนีไป
เฉียวหรานทุบแผ่นหลังของเขา “อ๊ากกก วางฉันลงนะ!”
เฉียวหรานเพิ่งจะประจักษ์ถึงความแตกต่างของพละกำลังระหว่างพวกเขาในตอนนี้เอง