ฟ่านอวี่ทอดสายตาต่ำลง ถามเสียงเบาอีกครั้งว่า “คุณ...ไม่รังเกียจผมเหรอ?”
เฉินซี: เหอะ!
กล้าดียังไงมาจีบน้องต่อหน้าเขา
ไอ้ฟีนิกซ์นี่ อยากตายชัดๆ!
“ฉันจะรังเกียจคุณทำไม?”
เฉียวหรานฟังแล้วงุนงง ยกเก้าอี้ตัวเล็กให้เขา “ยังจะเอาอีกไหม?”
“ขอรับ...”
ฟ่านอวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงชื้นเหมือนจะร้องไห้ “...ขอบคุณท่านสตรีผู้สูงศักดิ์ครับ”
เฉียวหราน: ???
ทำมางอนอีกแล้ว?
ฉันแค่แซวสองคำ ไม่ได้รังแกคุณนะ?
ฟ่านอวี่รับเก้าอี้ตัวเล็กมาด้วยสองมือ แล้ววางไว้ข้างที่นั่งหรูของเฉียวหราน
ร่างสูงใหญ่ของเขานั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยกระจ้อยร่อย ขายาวพับงอเข่าจนเกือบชิดคาง
เฉียวหราน: ...
เก้าอี้เล็กไปหน่อย นั่งแล้วดูน่าสงสารชอบกล
แทนที่จะให้เขาสบาย ดูเหมือนลงโทษเขาซะมากกว่า
เฉียวหรานมองเขาอยู่นาน คิดว่าจะหยิบเก้าอี้ที่ใหญ่กว่าให้เขาดีไหม
จู่ๆ เฉินซีก็โน้มตัวขวางเข้ามา ทรวงอกกว้างบังสายตาของเธอ ไม่ให้เธอเห็นฟ่านอวี่
“น้อง”
“หือ?”
“พี่หึงแล้วนะ”
“หือ?!”
“น้องไม่เพียงส่งเครื่องดื่มให้เขา ยังส่งเก้าอี้ให้อีก แต่พี่ในฐานะสามีอสูรของคุณ กลับได้แค่เครื่องดื่ม”
เฉียวหราน: ...
“ฉันหยิบอาหารให้นะ? คุณชอบกินอะไร”
“พี่ไม่เอาอาหาร”
เฉินซีค่อยๆ เอื้อมมือแตะมือเฉียวหรานเบาๆ อย่างระมัดระวัง “พี่อยากให้ปลอบ ภรรยาคนอื่นๆ เขากอดหอมสามีของพวกเขา แต่พี่แค่แตะตัวน้องนิดหน่อย น้องก็จะหลบแล้ว”
มือที่กำลังจะหดกลับของเฉียวหรานชะงัก: ...
เสียแรงที่เมื่อกี้ยังรู้สึกว่าเฉินซีเป็นพี่ชายที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย