เฉียวหรานจำได้ว่า เย่เย่า, ฉือเฟิง, อวี้ไป๋, เฉิงเหย่ และเย่หมิง ต่างก็อยู่ในระดับเจ็ดขั้นต้นเหมือนกัน
แต่ถึงจะเป็นระดับเจ็ดขั้นต้นเหมือนกัน ความแรงของพลังพิเศษ ค่าประสบการณ์การต่อสู้ การใช้พละกำลัง และอื่น ๆ ล้วนส่งผลต่อผลลัพธ์ในการล่าปีศาจ
จากจุดนี้ สามีอสูรของเธอถึงแม้จะเป็นระดับเจ็ดขั้นต้น แต่กลับมีศักยภาพในการล่าระดับขั้นกลางหรือสูงกว่านั้น
แถมทำไมฉือเฟิงกับเฉิงเหย่ยังล่าปีศาจงูคุนเพียงอย่างเดียวล่ะ?!
เหล่าคนอสูรพากันกลับมายังอัฒจันทร์ เพื่อตามหาเจ้านายสตรีเพศเมียของตน
อวี้ไป๋กับเย่หมิงบินลงมาจากฟากฟ้า แล้วแปลงร่างเป็นมนุษย์ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
“หรานหราน พวกเรากลับมาแล้ว เธอเบื่อไหม”
“เจ้านายสตรี นี่คือแก่นแก้วที่พวกเราล่ามาได้นะครับ”
หลินเซียวกับหลินปาน เสือยักษ์สองตัวกระโจนบินทะยานอย่างยิ่งใหญ่ แล้วพอมาถึงอัฒจันทร์ก็กลายร่างเป็นแมวเสือตัวน้อย กระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของเฉียวหราน คลอเคลียอย่างสนิทสนม
“เจ้านายสตรีครับ~”
“เจ้านายสตรี พวกเราคิดถึงคุณมากเลย”
ฉือเฟิงกับเฉิงเหย่อยู่ในร่างคนอสูรแล้ว
มนุษย์หมาป่าผู้สูงใหญ่ดุดัน และหมีสีน้ำตาลที่กำยำแข็งแกร่ง แต่ละคนลากงูคุนหมั่งตัวใหญ่มายังกับงูยักษ์กลับมาสองตัวด้วยความยากลำบาก
“หรานหราน พวกเราล่างูคุนหมั่งมาได้เยอะแยะเลย จะเอาหนังมันมาทำกระเป๋าให้เธอ”
“ยังมีอีกเยอะนะ แต่พวกเราลากกลับมาไม่หมด ทำเครื่องหมายไว้แล้ว”
ที่แท้พวกเขาล่าปีศาจงูคุนไม่ยอมหยุด ก็เพื่อเอาหนังมันมาทำกระเป๋าให้เธอนี่เอง