อวี้เหยาถามเสียงเย็น “ทำไมมีแค่ฉันที่ไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่”
สตรีเพศเมียและเหล่าคนอสูรต่างคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความลนลาน
พวกเขาล้วนเป็นสตรีเพศเมียและคนอสูรที่อวี้เหวินให้กำเนิด
อวี้เฟยออกมาพูด “คุณน้า พวกเราไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ”
“ตอนนั้นคุณแม่คลอดอวี้ไป๋ลำบากจนเสียชีวิต พ่อของหนู เหล่าสามีอสูรของคุณแม่ก็ตายไปพร้อมกัน ในบ้านโกลาหลใหญ่…”
นี่คือกฎการอยู่รอดของโลกคนอสูร
เจ้านายสตรีเพศเมียตาย ตราอสูรที่ประทับอยู่บนตัวเจ้านายสตรีเพศเมีย ชีวิตของเหล่าสามีอสูรก็จะสลายไปตามชีวิตของนางด้วย
“กว่าพวกเราจะรู้ตัว ทารกคนนั้นก็ไม่มีลมหายใจแล้ว…”
อวี้เฟยสะอื้น “คุณน้าตอนนั้นอยู่ต่างดาวเคราะห์กำลังตามหาสามีอสูรและลูกที่หายไป พวกเราไม่กล้ารบกวนคุณ ได้แต่ แค่รายงานเรื่องนี้ให้คุณทราบ…”
สีหน้าหลิงชางเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หลังจากเขาพาหลิงเทียนจากมา อวี้เหยาตามหาเขานานสิบปี
อวี้เหยา “ฉันรู้…”
ช่วงเวลานั้น สามีอสูรที่ติดพิษอย่างหลิงชางพาลูกของพวกเขาที่ยังไม่ได้ฟัก จู่ ๆ ก็หายตัวไป
นางตามหาหลิงชางปีที่สอง น้องสาวเพียงคนเดียวและเหล่าสามีอสูรของน้องสาวก็สิ้นชีพไปด้วยกัน
นั่นคือช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมานที่สุดในชีวิตนาง
“แต่เขากลับอยู่ดีมีสุข! ทั้งยังสืบทอดพลังพิเศษเยียวยาของฉันและอวี้เหวิน พวกเจ้าบังอาจปิดบังมานานขนาดนี้!”
อวี้เฟย “ตอนนั้นพวกเราทุกคนคิดว่าทารกตายแล้ว ได้ฝังศพให้เขาเรียบร้อย… ไม่คิดว่า ผ่านไปไม่กี่วัน เขากลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง”