ยามค่ำคืน
หลินเซียวและหลินปานไม่มีสิทธิ์ได้นอนกับเฉียวหรานอยู่แล้ว
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ และเฉิงเหย่ต่างอยู่ในกระโจมนอนของเฉียวหราน พร้อมส่งสัญญาณต่างๆ นานา
ฉือเฟิงนวดให้เธออย่างเอาอกเอาใจ อวี้ไป๋ใช้พลังพิเศษชำระร่างกายให้สะอาด ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ ส่วนเฉิงเหย่ก็คือหมีน้อยผู้ว่านอนสอนง่าย ถูกเธอกอดแน่นอยู่ในอ้อมแขน
หลังจากนั้น เฉียวหรานก็หลับไปพร้อมกับกอดหมีน้อยท่ามกลางการนวดและผ่อนคลายจากฉือเฟิงและอวี้ไป๋
ฉือเฟิง อวี้ไป๋: …
พวกเขาจ้องเขม็งไปที่หมีน้อยที่ถูกกอดจนหน้ายู่ ก่อนจะค่อยๆ ย่องออกไป
หมีน้อยร้องทุกข์: พวกนายจ้องฉันทำไม! ฉันก็ทรมานสุดๆ เหมือนกันนะ!!
เย่หมิงยังไม่กล้าช่วงชิงความรักในตอนกลางคืน เขาขยันขันแข็งแปลงกายเป็นงูยักษ์ ขดร่างโอบล้อมกระโจมหรูเอาไว้คอยอารักขา และทำให้เจ้านายสตรีเพศเมียที่กำลังหลับรู้สึกเย็นสบาย
แม้ในศูนย์การค้าจะปลอดภัย แต่ก็ต้องระวังพวกคนอสูรที่คิดร้าย
เขาจะมอบความปลอดภัยและความเย็นสบายให้เจ้านายสตรีเพศเมียอย่างที่สุด
คืนนั้น เหล่าสามีอสูรของเฉียวหรานช่วยกันดูดซับแก่นแก้วระดับหกขั้นกลางและขั้นสูง แต่ไม่มีใครเลื่อนขั้น ตามคาด หลังจากระดับหกแล้ว การเลื่อนขั้นต้องใช้ค่าประสบการณ์การต่อสู้มากกว่านี้
วันรุ่งขึ้น
ทันทีที่ตื่น เฉียวหรานก็บี้ขยำหมีน้อยในอ้อมแขนพลางพูดว่า “ฉันฝันว่ากินเป็ดย่างน่ะ”
เธอยังคงนึกถึงรสชาติของเนื้ออสูรปีกพังผืดเมื่อวาน และรู้สึกว่าเนื้อแบบนั้นไม่เพียงแต่ทำเป็ดย่างได้ ยังเอามาทำต้มเหล็กได้ด้วย
เฉิงเหย่: “วันนี้เราไปล่าอสูรปีกพังผืดกันนะครับ ล่ามาสักสองสามร้อยตัว จะได้ทำเป็ดย่างให้เธอกินทุกวัน”
“สองสามร้อยตัว? มีอสูรปีกพังผืดมากขนาดนั้นเลยหรือ?”
“อสูรปีกพังผืดสืบพันธุ์เร็วมากครับ กินเก่ง ขี้เก่ง มูลของพวกมันสร้างมลพิษให้สิ่งแวดล้อมในเขตพื้นที่ล่าปีศาจมาตลอด ถึงเราไม่ล่า สำนักบริหารก็จะส่งทหารอสูรมาล่าเป็นประจำอยู่แล้วครับ”