สีหน้าของอวิ๋นลู่ดำคล้ำทันที: “พวกคุณกล้าดูถูกฉัน!”
มีคนอสูรบอกว่าเธอไร้ยางอาย
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยถูกดูถูกแบบนี้มาก่อน
ฉือเฟิง: “เราแค่พูดความจริง”
เฉิงเหย่: “เธอน่ากลัวจัง หรานหรานน่ารักที่สุดแล้ว”
อวี้ไป๋: “คุณจะเอากระจกมาส่องดูหน้าตัวเองไหม?”
พูดพลาง เขาก็สร้างกระจกน้ำขึ้นมาบานหนึ่ง สะท้อนให้เห็นสีหน้าอัปยศของอวิ๋นลู่
กระจกน้ำกระเพื่อมไหว ทำให้ใบหน้าเธอบิดเบี้ยว
“เย่เย่า!”
อวิ๋นลู่โกรธจัด กลับไปอยู่ข้างกายเย่เย่า
เย่เย่ามองดูเธอถูกดูถูกเหยียดหยาม พูดเรียบๆ ว่า:
“ดอกไม้ที่สั่งทำเอาไว้ได้มาแล้ว อวิ๋นลู่ เราควรกลับได้แล้ว”
เขาหันหลังกลับ สีหน้าพลันเย็นชาขึ้นมาทันที
ครั้งแรกที่อวิ๋นลู่เห็นเขา ก็ใช้สีหน้าแบบนั้น น้ำเสียงแบบนั้นพูดกับเขา
ตอนนั้นเขาแทบสูญเสียความสามารถในการคิด ดวงตาและหัวใจเต็มไปด้วยอวิ๋นลู่
ตัวเขาแทบลอยขึ้นไปทั้งตัว
ถึงขั้นอยากสละชีวิตเพื่ออวิ๋นลู่
ตอนนี้เมื่อมองดูในฐานะคนนอก เห็นอวิ๋นลู่ใช้สีหน้าแบบนั้นกับคนอสูรคนอื่น
เขาได้แต่รู้สึกว่า ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น?
อะไรควบคุมเขา?
ทำให้เขาหลงใหลอวิ๋นลู่อย่างขาดสติขึ้นมาทันที?!
ทำไมเขาถึงต้องรอคอยมากว่าสามสิบปี แต่กลับได้ของแบบนี้มาเป็นเจ้านายสตรีเพศเมีย
“เย่เย่า…”
ในใจอวิ๋นลู่ตื่นตระหนก
เหมือนทุกสิ่งในโลกนี้ ทุกคนล้วนหลุดจากการควบคุมของเธอ
รัศมีแห่งความภาคภูมิใจที่ควรเป็นของเธอ กำลังถูกกัดเซาะจนหลุดลอกออกไปทีละน้อย
เย่เย่าหันกลับมา ยังคงเป็นน้ำเสียงเย็นชา: “มีอะไร?”