เฉียวหรานไม่ได้โกรธ
เพราะเธอเองก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
เพียงแต่มือใหม่เรื่องรักอย่างเธอเพิ่งเจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำหน้ายังไงกับฉือเฟิง
เธอบีบหูหมาป่านุ่มฟูที่ถูกยัดมาใส่มือ สัมผัสนุ่มนิ่ม พอบีบลงไปตรงโคนหูมันก็กระตุกติ๊ก ๆ น่าเล่นสุด ๆ
อารมณ์ของเฉียวหรานผ่อนคลายขึ้นมา
เรื่องนั้นเกิดขึ้นแล้วก็ให้มันเกิดขึ้นไปเถอะ
"ฉันคอแห้งแล้ว"
ฉือเฟิงที่นอนซบอยู่บนเตียงตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ผมไปเอาน้ำให้"
เขายังไม่ทันขยับตัว เฉียวหรานก็หยิบน้ำเปล่าขวดหนึ่งออกมาจากมือได้เสียแล้ว
เป็นของที่หรานหรานหยิบมาจากพื้นที่มิติ
"ผมเปิดให้"
เฉียวหรานลองบิดฝา ก็พบว่าขนาดปลายนิ้วยังอ่อนยวบหมดแรง เลยยื่นให้ฉือเฟิง
ฉือเฟิงบิดฝาออกแล้วยื่นไปให้ พลางประคองขวดเบา ๆ ให้เธอดื่ม
เฉียวหรานใช้มือข้างหนึ่งประคอง ดื่มพรวดเดียวหมดครึ่งขวด
อ๊า—!!
ค่อยยังชั่วหน่อย
ฉือเฟิงถามเสียงเบาว่า "หรานหราน ให้ผมเรียกอวี้ไป๋เข้ามาช่วยบำบัดให้หน่อยไหมครับ"
เฉียวหราน "เขาบำบัดร่างกายฉันตอนนี้ได้ด้วยเหรอ"
"ได้ครับ คุณรอสักครู่ เดี๋ยวผมไปเรียกเขาเข้ามา"
พอฉือเฟิงพุ่งตัวออกไป เฉียวหรานก็นึกเสียใจขึ้นมาทันใด
อวี้ไป๋เข้ามาตอนนี้ แค่มองก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ขายหน้าชะมัด!!
เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนพวกสามีอสูรที่หูดีเป็นกรดไม่ได้หลับกันสักคน
หมีน้อยยังนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืน
ฉือเฟิงพาอวี้ไป๋เข้ามาอย่างรวดเร็ว
"หรานหราน ผมช่วยคลายความไม่สบายตัวให้คุณนะ"