เฉียวหรานรีบร้อนเปลี่ยนเป็นชุดทางการ แล้วเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ ไม่ทราบว่าท่านมาเยือนถึงที่ เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ท่านไม่เป็นไรนะคะ”
“อ้อ ค่ะๆ แล้วก็ลูกน้องของท่านด้วย ฉันจะให้ช่านช่านกับล่านล่านคายพวกเขาออกมาเดี๋ยวนี้”
ช่านช่านกับล่านล่านกำลังส่ายหัวไปมา ข่มขวัญพวกคนอสูรที่กำลังก่อสร้าง
ทำให้ลุงปาและพวกตกใจกลัวจนไปหลบอยู่มุมกำแพง ตัวสั่นงันงก
หลังจากได้รับคำสั่งจากเฉียวหราน พวกมันก็แกว่งหน้าสีแดงฉานขนาดใหญ่ เดินไปต่อหน้าเยว่เหยี่ยน อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด แล้วก้มก้านยาวที่พลิ้วไหวลงมา
‘แหวะ แหวะ แหวะ แหวะ แหวะ’
พวกทหารอสูรถูกพวกมันคายออกมาอย่างสมบูรณ์ครบถ้วน
แต่ละคนมีเมือกสีเขียวห่อหุ้มอยู่ กลิ้งตุ้บๆ ตกลงพื้นอย่างมึนงง
เยว่เหยี่ยน: !!!
เขากินเห็ดมากเกินไปแน่ๆ เลยเห็นภาพหลอน!!
เฉียวหราน: “ท่านดูสิ ลูกน้องของท่านขาดไปหรือเปล่าคะ”
“คุณ…”
เยว่เหยี่ยนโกรธจนแทบพูดไม่ออก
เขาและลูกน้อง ถูกสตรีเพศเมียใจร้ายคนเดียวจัดการยกทีม จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
ชุดทหารของเขาที่ต้านทานการโจมตีของสัตว์อสูรระดับ 7 ได้ กลับถูกแทงจนเป็นรูพรุนได้ง่ายๆ!
เยว่เหยี่ยนสะกดกลั้นความโกรธ เอ่ยด้วยท่าทางเย็นชาเฉียบขาดว่า
“หลินเซียว หลินปาน เพราะระบบจับคู่ทำให้ต้องแต่งงานกับเธอ ตอนนี้ช่วงปรับตัวหลังแต่งงานผ่านไปแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้ากลับบ้าน!”
เฉียวหรานชะงัก มองไปที่หลินเซียวกับหลินปาน
ดีนะที่เธอยังไม่ได้แตะต้องพี่น้องคู่นี้