สำนักงานใหญ่จัดการแข่งขันศึกประลองร้อยอสูรระดับเจ็ด ในคืนนั้นก็เพิ่มคะแนนโบนัสให้กลุ่มสามีอสูรของเฉียวหรานคนละ 30 คะแนน
แม้ว่าคะแนนจะยังไม่แซงหน้าสามอันดับแรกก็ตาม
ครอบครัวของเฉียวหรานยังคงกลับไปที่พักด้วยความรื่นเริงยินดี ทั้งครอบครัวช่วยกันทำอาหารเย็นอย่างสนุกสนาน ซักเสื้อผ้า และเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันประเภททีมในวันพรุ่งนี้
ในเต็นท์ของอวิ๋นลู่ บรรยากาศค่อนข้างหดหู่
เลี่ยวเซิงกับถูจั๋วเตรียมอาหารเย็นกันอย่างเงียบงัน
หลีซงที่บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนเบาะ เสียงแหบแห้ง "ขอโทษ เจ้านายสตรีเพศเมีย..."
"คุณบาดเจ็บอยู่ อย่าเพิ่งพูดเลย"
อวิ๋นลู่พูดอย่างอ่อนโยน หยิบมีดคมเล็กขึ้นมากรีดข้อมือของตัวเอง เลือดของสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ระดับเจ็ดขั้นสูงไหลทะลักลงในชาม
ดวงตาของหลีซงเบิกกว้างด้วยความตกใจ "...ไม่นะ! เจ้านายสตรีเพศเมีย คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้..."
เลี่ยวเซิงกับถูจั๋วได้กลิ่นเลือด รู้สึกตกใจจนวางงานในมือแล้วรีบไปที่เต็นท์ของหลีซง
"เจ้านายสตรีเพศเมีย"
"เจ้านายสตรีเพศเมีย!"
อวิ๋นลู่ขมวดคิ้วอดทนต่อความเจ็บปวด มองดูเลือดของตัวเองไหลเต็มชาม
เธอยื่นเลือดให้หลีซง พูดอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษ ถ้าฉันรีบบอกให้ยอมแพ้ คุณก็คงไม่บาดเจ็บหนักขนาดนี้"
เธอสะอื้นเหมือนจะร้องไห้ "...เป็นความผิดฉันเอง"
หลีซงลุกขึ้น รู้สึกตื่นเต้นจนริมฝีปากสั่น "ไม่นะ เจ้านายสตรีเพศเมีย มันเป็นเพราะผมไร้ประโยชน์ ผมไม่สมควรให้คุณใช้เลือดของคุณช่วยชีวิตผมเลย"
เลี่ยวเซิงกับถูจั๋วก็คุกเข่าลงตรงเท้าเธอ รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง "เจ้านายสตรีเพศเมีย บาดแผลของคุณ...เจ็บไหมครับ?"
วันนี้พวกเขาเห็นเจ้านายสตรีเพศเมียไม่ยอมแพ้มานาน ในใจก็แอบรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง