“รอดแล้ว!”
“พวกคนอสูรนั่นแหละที่ช่วยเขา”
“ดีมาก ต้องปูนบำเหน็จให้พวกเขา”
……
บนอัฒจันทร์ หลายคนโล่งอก มองกลุ่มคนอสูรที่กรูกันเข้าไปช่วยด้วยสายตาชื่นชม
เฉียวหรานเห็นคนอสูรได้รับความช่วยเหลือแล้ว ในใจก็เบาโหวง
พลางตื่นเต้นดีใจ “ฉือเฟิงพวกนั้นเจอกลุ่มปีศาจแล้ว! ฮ่าๆๆ”
เธอกระซิบข้างหูเฉินซีอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉือเฟิงพวกนั้นคงหาเจ้าปีศาจไม่เจอก็เลยตั้งใจตามหาสามีอสูรของอวิ๋นลู่น่ะ เพราะก่อนนี้เราก็เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน”
“เราไม่รู้ว่าอวิ๋นลู่มีวิชาอัญเชิญ แต่เรารู้ว่าเธอเป็นสตรีสูงศักดิ์ผู้ดูดกลืนปีศาจ แค่ตามเธอกับสามีอสูรของเธอไป ก็จะเจอปีศาจเป็นกลุ่มๆ ฮ่าๆ”
เฉินซียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปกับเธอ “ลูกรัก นั่นนางทำร้ายตัวเองแท้ๆ”
สตรีเพศเมียนั่นคิดร้ายกับลูกรักของเขา
ถ้าลูกรักของเขาและสามีอสูรของเธออ่อนแอกว่านี้สักนิด ก็คงเอาชีวิตไม่รอดมาถึงวันนี้
หางตาของเฉินซีเหลือบมองไปทางอวิ๋นลู่อย่างกร้าวแกร่ง
เขาจงใจถอนม่านกันเสียงออก แล้วพูดเสียงดังลั่น “ฉือเฟิงพวกนั้นกล้าหาญช่วยเหลือคนอสูรคนหนึ่งได้ ตามกฎแล้ว แต่ละคนจะได้คะแนนพิเศษกล้าหาญทำความดี 10 คะแนน”
“แล้วก็ สามีอสูรอีกสองคนของสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์อวิ๋นลู่ก็ดูเหมือนจะใช้พลังพิเศษจนหมด สถานการณ์น่าเป็นห่วง คิดแบบนี้แล้ว ฉือเฟิงพวกนั้นก็เท่ากับช่วยคนอสูรมาสามคน”
“มากสุดก็ซ้อนทับเพิ่มไปถึงคนละ 30 คะแนน”
ดวงตาของเฉียวหรานเป็นประกาย “มีรางวัลคะแนนด้วยหรือ?”