“หลิงเทียน หยุดนะ!”
เฉียวหรานพูดเสียงเบา ปฏิกิริยาแรกคือดึงแขนของหลิงเทียนแล้วมองไปรอบ ๆ
ยังดีที่ตำหนักของใต้เท้าราชินีไม่มีการถ่ายทอดสด และใกล้ ๆ ก็ไม่มีหน่วยทหารรักษาการณ์
ไม่มีใครเห็นหลิงเทียนทำร้ายคน
“เฉียวหราน”
เหวินเจี๋ยจมลึกด้วยดวงตาเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำ “สามีอสูรของคุณทำไมถึงทำร้ายเหล่าสามีอสูรของฉันโดยไม่มีสาเหตุ?”
เฉียวหราน “อ๊ะฮะ ๆ ๆ เข้าใจผิด เข้าใจผิด……”
เหวินเจี๋ยมองเหล่าสามีอสูรของตัวเองที่ยังกระตุกอยู่ พลางตั้งท่าทางเคร่งขรึม:
“สามีอสูรของคุณกล้าดียังไงถึงมาทำร้ายเหล่าสามีอสูรของฉันอย่างเปิดเผย ในตำหนักอันศักดิ์สิทธิ์ของใต้เท้าราชินี โดยไม่แยแสกฎของจักรวรรดิ แถมยังทำให้พวกเขาบาดเจ็บสาหัส”
“แล้วคุณยังบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดอีกเหรอ!”
เฉียวหรานขมวดคิ้ว
หลิงเทียนจะเล่นต่อยตีกับเหล่าสามีอสูรที่บ้านก็พอทน
แต่นี่คือตำหนักของใต้เท้าราชินี และยังเป็นสามีอสูรของคนอื่นอีก
เขายังเป็นลูกชายที่เพิ่งถูกราชินีรับตัวกลับมา กำลังจะประกาศสถานะในอีกไม่ช้า
ในเวลานี้ หากเหวินเจี๋ยรวบตัวหลิงเทียนไม่ปล่อย เพื่อให้ราชินีจัดการอย่างยุติธรรม หลิงเทียนจะถูกลงโทษหนักหรือเปล่า?
งานเลี้ยงต้อนรับเจ้าชายหลิงเทียน
กำลังจะกลายเป็นลานประหารต่อหน้าสาธารณชนของเขา
เหวินเจี๋ยยังพูดอย่างเป็นต่อเป็นรอง “ฉันเคารพใต้เท้าราชินี จงใจมาเยี่ยมท่าน ไม่คิดว่าจะถูกใครรังแกทันทีที่มาถึง”
“หรือว่าคนอสูรสตรีเพศเมียสามัญชนอย่างพวกเรา จะต้องถูกรังเกียจและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไม่ใยดี!”
เฉียวหราน ……
เหวินเจี๋ยเป็นตัวละครที่ชอบยั่วยุความขัดแย้งทางสังคม
เหล่าสามีอสูรสี่ตนของเหวินเจี๋ยได้ยินคำเหล่านี้ ตัวสั่นเทาลุกขึ้นจากพื้น สีหน้าโหดเหี้ยม ดวงตาเต็มไปด้วยแสงอำมหิต “เจ้านายสตรีเพศเมีย พวกเราก็ถูกโจมตีด้วยสายฟ้าแบบเดียวกันที่เขตล่าสัตว์อสูร”