สิ่งที่ทำให้เหวินเจี๋ยประหลาดใจและดีใจยิ่งกว่าคือ เหล่าชนชั้นสูงในงาน เมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ กลับพร้อมใจกันเดินเข้ามาหาเธออย่างไม่นัดหมาย
ราวกับกำลังมาต้อนรับเธอ
หัวใจของเธอยิ่งพองโตและตื่นเต้นมากขึ้น อกผายไหล่ผึ่งและเชิดคางขึ้นอย่างลืมตัว
ด้วยท่วงท่าสง่างามที่ฝึกฝนหน้ากระจกมายาวนาน เธอยิ้มมองเหล่าชนชั้นสูงที่เดินเข้ามาใกล้ และเอ่ยว่า
“สวัสดี ฉันคือเหวิน…”
คำว่า “เจี๋ย” ยังไม่ทันหลุดออกมา
เหล่าชนชั้นสูงที่สวมอาภรณ์ราคาแพงและหรูหรา เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สายตาของพวกเขามองข้ามร่างของเธอไป ยิ้มกว้างไปทางด้านหลังของเธอ
เสียงทักทายที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและยินดีดังขึ้นข้างกายเหวินเจี๋ย
“เฉียวหราน ฉันรอเธอนานมากแล้วนะ!”
“พี่สาว ในที่สุดเธอก็มา!”
“ท่านผู้สูงศักดิ์เฉียวหราน ดีใจที่ได้พบท่าน”
“ฉันดูไลฟ์สดของเธอทุกวัน วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริง!”
“ท่านผู้สูงศักดิ์เฉียวหราน…”
พวกเขาเดินผ่านครอบครัวของเหวินเจี๋ยไป โอบล้อมเฉียวหรานและหลิงเทียนด้วยความสุขและตื่นเต้นไว้ตรงกลาง
เหล่าสามีอสูรที่มาปกป้องสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ ก็โอบล้อมอยู่รอบตัวเจ้านายสตรีเพศเมียของตนเช่นกัน จนเบียดเหวินเจี๋ยและเหล่าสามีอสูรนางที่เดินเข้างานเลี้ยงเข้ามาก่อนหน้านี้ออกไป
เหวินเจี๋ยถูกเบียดจนทรงตัวไม่อยู่ เดินเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว
รอยยิ้มที่สง่างามและเหมาะสมยังคงค้างแข็งอยู่บนใบหน้า มือที่ยื่นออกมาก็หยุดค้างกลางอากาศ
ความยินดีและความตื่นเต้นดิ่งลงถึงขีดสุด ถูกแทนที่ด้วยความอับอายขายหน้า
ที่แท้พวกเขาทั้งหมดก็มารอเฉียวหราน
ไม่ได้มาต้อนรับเธอ
“เจ้านายสตรีเพศเมีย”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย”
เหล่าสามีอสูรรีบประคองนาง แล้วหันกลับไปจ้องมองเหล่าชนชั้นสูงที่เบียดเข้ามาด้วยความโกรธ เตรียมจะตวาดออกไปด้วยความอัปยศและโกรธแค้น