เหล่าสามีอสูรของเฉียวหรานรู้สึกว่าด้านนั้นน่าเบื่อที่สุด
โดยเฉพาะอวี้ไป๋ เมื่อเห็นอวี้ลั่วปรากฏตัว สีหน้าก็เย็นชาจนปกปิดไม่มิด
เย่หมิงก็เห็นเย่เย่าที่ตามหลังอวิ๋นลู่มา สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจไม่แพ้กัน
ฉือเฟิงเร่งให้เฉียวหรานตัดสินใจ “หรานหราน ไม่ต้องสนใจพวกเขา รีบไปล่าปีศาจกันเถอะ”
“รออีกสักหน่อย”
อวิ๋นลู่เดินวนในศูนย์การค้าอยู่พักใหญ่ เห็นชัดว่าไม่ได้ตามหาอวี้ลั่ว แต่จงใจดึงดูดความสนใจของเหล่าคนอสูรระดับหกขึ้นไปในเขตล่าสัตว์อสูร
จากนั้นก็หว่านเสน่ห์ให้คนอสูรพากันมาชื่นชมหลงใหล
อวิ๋นลู่เมื่อก่อนเป็นคุณหนูใหญ่ผู้ดีที่มีท่วงท่าสง่างามยโสโอหัง แต่ตอนนี้กลับลดตัวลงมา เรียกร้องความสนใจจากคนอสูรอย่างแข็งขัน
จู่ๆ เฉียวหรานก็นึกถึงภารกิจหนึ่งในระบบที่ว่า: กลายเป็นสตรีเพศเมียที่เป็นที่รักมากที่สุดในจักรวรรดิคนอสูร
หรือว่าอวิ๋นลู่จะมีระบบแล้ว?
กำลังทำภารกิจเพื่อเป็นราชินีด้วยหรือเปล่า?!
เฉียวหรานเรียกในมโนสำนึก: [เสี่ยวชี!]
เสี่ยวชีปรากฏตัว:
[ผู้ดำเนินการ?]
เฉียวหราน:
[ช่วยดูให้หน่อย อวิ๋นลู่ถูกข้ามมิติมาสวมรึเปล่า?]
เสี่ยวชี:
[ระบบตรวจพบว่า ตอนนี้เกมนี้มีผู้ดำเนินการเป็นผู้ข้ามมิติแค่คนเดียว]
เฉียวหราน: [งั้นนางมีระบบเหมือนฉันมั้ย?]
เสี่ยวชี: [เสี่ยวชีไม่สามารถระบุได้ว่านางมีระบบหรือไม่]
เฉียวหราน: [ไร้ประโยชน์จริง! เธอไปเถอะ]
เสี่ยวชี: ????
ผู้ดำเนินการดันว่ามันไร้ประโยชน์!
นี่ทำให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่าให้มันฟอร์แมตใหม่แล้วรีสตาร์ทอีก
[เดี๋ยวก่อนนะ ฉันตรวจสอบให้]
สองวินาทีหลังจากนั้น:
[ระบบตรวจพบว่า อวิ๋นลู่กำลังใช้แสงแห่งนางเอก]