ประจำเดือนไม่รู้เรื่องรู้ราว
ยังไม่ไปไหนเลย
เหล่าสามีอสูรก็เลยได้แค่อยู่เป็นเพื่อนข้าง ๆ เธอเท่านั้น
โชคดีที่ทุกคนเงียบสงบ เฉียวหรานเลยได้นอนหลับอย่างสบาย
พอเธอหลับไปแล้ว ร่างกายก็มองหาหมอนข้างไปทั่ว
ยังไงก็ตาม ไม่ว่าจะกลิ้งไปทางซ้ายหรือทางขวา ก็มีหมอนข้างหมด
นอนไปถึงกลางดึกก็ร้อนขึ้นมา เธอจึงมองหาที่ที่เย็นสบายตามสัญชาตญาณ กอดสามีอสูรที่มีร่างกายเย็นนิด ๆ คนหนึ่งไว้ ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนท้องน้อยของเขา
ท้องน้อยกระชับ กล้ามเนื้อแข็งแรงแต่แฝงความยืดหยุ่นละเอียดนุ่ม พอใช้ขาเกี่ยวไว้ก็รู้สึกสบายเสียจนเกินจะต้าน
ตอนที่สติเลือนราง เธอนึกว่าเป็นเย่หมิง
เธอจึงปฏิบัติต่อเขาแบบเดียวกับที่ทำกับเย่หมิงตามสัญชาตญาณ ยังไงซะถ้าทำให้เกิดความรู้สึกขึ้นมา เย่หมิงก็จะปลดปล่อยเธอให้ถึงที่สุดเสมอ
พอผ่อนคลายแล้ว สติเลือน ๆ ก็จะกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอันหวานหอมอีกครั้ง แล้วก็หลับไปอย่างไม่รับผิดชอบ
ในความฝัน เฉียวหรานได้แต่คิดว่า ถ้าสามีอสูรทุกคนเป็นเหมือนเย่หมิงที่ว่าง่ายและหวานละมุนก็คงจะดี
จนกระทั่งตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น
สามีอสูรของเธอตื่นกันหมดแล้ว เย่หมิงกับฟ่านอวี่กำลังเตรียมอาหารเช้า
หลิงเทียนกำลังทำงานอยู่ที่แปลงผักหลังบ้าน
นางเงือกน้อยยังอยู่ในอ่างน้ำข้างเตียง
จู่ ๆ เฉียวหรานก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตัวเองลวนลามใครเข้าแล้ว
เป็นเย่หมิงรึเปล่า
ต้องเป็นเย่หมิงแน่ ๆ
หลิงเทียนถึงจะมีพลังสายฟ้าสายทอง แต่ร่างกายก็ไม่เย็นขนาดนั้น
ฟ่านอวี่เป็นสายไฟ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย
เฉียวหรานก็พลันนึกถึงหมิงชื่อผู้มีพลังสายน้ำขึ้นมา
เธอทำตัวเหมือนตุ๊กตาไม้ ฝืนบิดคอแข็ง ๆ ไปมองนางเงือกน้อยในอ่างน้ำ