พี่น้องหลินเซียวกับหลินปานผ่านวันเวลาอันตรายแห่งการเอาชีวิตรอดในป่าเถื่อนมากว่าครึ่งเดือน ในที่สุดก็ได้หยุดพักสงบ ๆ สักที
พวกเขานั่งอยู่มุมหนึ่งของศูนย์การค้า ดูดซับพลังพิเศษจากแก่นแก้วอย่างขะมักเขม้น ขาที่บาดเจ็บหนักกำลังฟื้นตัว สีผิวก็กลับมาเป็นสีน้ำผึ้งกระชับดั่งเดิมเพราะพิษร้ายถูกขับออกไปจนหมด
โครงหน้าเรียวยาวหล่อเหลาคมคายเริ่มเผยให้เห็นชัดขึ้น ใต้คิ้วดั่งกระบี่คือดวงตายาวเรียวที่หางตาชี้ขึ้นข้างบน แฝงแววหยิ่งทะนงและเจ้าเล่ห์น่าค้นหา
ที่น่าสนใจที่สุดคือพี่น้องฝาแฝดคู่นี้หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ
ชายหนุ่มรูปงามขั้นสุดนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วก็ถูกก็อปปี้แปะซ้ำอีกคน..
สมกับเป็นกลุ่มตัวละครเอก ไม่มีสักคนที่ขี้ริ้วขี้เหร่
น่าเสียดายที่จากนี้ไป พวกเขาก็ไม่ใช่ของเธออีกแล้ว
รีบรักษาพวกเขาให้หายดี กันไว้ไม่ให้ตระกูลหลินตามล้างแค้นก็พอ
เฉียวหรานคิดพลางใช้นิ้วชี้พยายามดันหัวของหลิงเทียนออกมาจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวัง เพื่อป้อนสารอาหารให้เขา
แต่ไม่รู้เพราะอะไร หลิงเทียนกลับไม่ยอมโผล่หัวออกมาเด็ดขาด
จู่ ๆ ฉือเฟิงก็เอ่ยขึ้นว่า "หลินเซียวกับหลินปานเลื่อนระดับแล้ว"
"ห๊ะ?"
อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่หันไปมองด้วยความตกใจ "ระดับสี่แล้วเหรอ?"
ฉือเฟิง "ระดับสี่ขั้นสูง"
สูงกว่าเขาที่อยู่ระดับสี่ขั้นกลางเสียอีกขั้น
แสงพลังพิเศษที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินเซียวกับหลินปานยิ่งเจิดจ้าและแรงกล้าขึ้น นั่นคือสัญลักษณ์ของการเลื่อนระดับขั้นของคนอสูร
การเลื่อนระดับของสามีอสูรมีส่วนช่วยยกระดับความแข็งแกร่งของครอบครัวโดยรวม
ทว่าจิตใจของฉือเฟิงกลับห่อเหี่ยวลงบ้าง