บริเวณสวนไม้ดอกทั้งหมดคล้ายเรือนกระจกขนาดยักษ์ที่ปลูกดอกไม้
ข้างในมีไม้ดอกนานาพันธุ์นับร้อยชนิด
เหล่านักจัดสวนคนอสูรที่ทำงานในสวนนี้ส่วนใหญ่เป็นลูกศิษย์ของศาสตราจารย์ฉือซ่งเจ๋อ
และพวกของเฉียวหรานก็ได้รับเชิญจากศาสตราจารย์ฉือซ่งเจ๋อมาเป็นแขกเช่นกัน
นักจัดสวนคนอสูรจึงต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น
นักจัดสวนระดับสี่คนหนึ่งพาพวกเขาเดินชมสวน “ด้านนี้มีกุหลาบตามที่คุณต้องการชมครับ”
“มีหลายสีขนาดนี้! สวยจังเลย”
เฉียวหรานเหมือนก้าวเข้าสู่สวนกุหลาบในฝัน กุหลาบหลากสายพันธุ์เริงร่ายด้วยท่วงท่างามสะดุดตา ประชันกันเบ่งบาน
นักจัดสวน: “กุหลาบเป็นดอกไม้ที่สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์โปรดปรานที่สุด เวลาคนอสูรระดับสูงจะสารภาพรักกับสตรีเพศเมียที่รักต้องซื้อดอกไม้นี้ครับ ถึงแม้สีแดงจะเป็นที่นิยมที่สุด แต่สีน้ำเงินกับสีม่วงราคาแพงกว่า…”
ฉือเฟิง อวี้ไป๋ เฉิงเหย่ พวกเขาสามคนเดินตามอยู่ด้านหลัง ใจคอรู้สึกละอาย
พวกเขารู้สึกเพียงว่าขอโทษหรานหราน
พวกเขายังไม่เคยซื้อของขวัญล้ำค่าปานนี้ให้หรานหรานเลย
แม้ตอนนี้พวกเขาจะมีเงินดาวใช้แล้ว
พวกเขาจะซื้อดอกไม้ให้หรานหราน
แต่พอคิดถึงนิสัยของหรานหราน พวกเขากลับรู้สึกว่าถ้าใช้เงินสด ๆ หลายล้านซื้อกุหลาบให้หรานหรานจริง
คงโดนหรานหรานด่าเอาได้ว่าใช้เงินดาวสุรุ่ยสุร่าย
เฉียวหรานเห็นบนชั้นวางดอกไม้ประณีต มีช่อกุหลาบแดงห่ออย่างสวยหรูตั้งอยู่สองสามช่อ
จึงถาม: “ช่อดอกไม้พวกนั้นมีขายไหมคะ ช่อละกี่ดาว”
นักจัดสวน: “นั่นเป็นของคุณชายตระกูลเย่ที่สั่งทำพิเศษให้เจ้านายสตรีเพศเมียของเขา คืออวิ๋นลู่สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ครับ ช่อละสิบล้าน คุณชายตระกูลเย่สั่งช่อกุหลาบรวมมูลค่าหนึ่งร้อยล้านดาวครับ”
ให้ตายสิ!
ก็แค่ดอกไม้ไม่กี่ช่อ
แต่กลับราคาตั้งร้อยล้านดาว