"ไอ้ลูกบ้า!"
หลิงชางโกรธจนปล่อยสายฟ้าพลังพิเศษออกมา
กระแสไฟฟ้ารุนแรงไหลผ่านรอยสายฟ้าบนตัวของหลิงเทียนในทันที
หลิงเทียนถูกไฟฟ้าช็อตล้มลง เส้นผมที่ตั้งชันเหมือนดอกไม้ไฟที่ถูกจุด เกิดเสียงประทัดัง ปะทุเป็นแสงไฟ
"หลิงชาง หยุดนะ..."
อวี้เหยาปวดใจวิ่งเข้าไปกอดหลิงเทียน "เสี่ยวเทียนเอ๋อร์ ลูกเป็นยังไงบ้าง?"
หลิงเทียนกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง "อย่าแตะต้องผม ผมมีเจ้านายสตรีเพศเมียแล้ว"
"นางคือแม่ของลูก!"
หลิงชางส่งสายฟ้าแห่งรักของพ่อให้เขาอีกครั้ง
หลิงเทียนคราวนี้ถูกฟ้าผ่าจนตัวแข็งทื่อ
กลิ้งตกลงมาจากหลังอสูรเหยี่ยวพเนจรตัวยักษ์
"หลิงเทียน!"
อวี้เหยาตกใจจนหน้าซีด รีบวิ่งไปดูข้างล่าง "หลิงเทียนตกลงไป..."
นางยังพูดไม่ทันจบ
ก็เห็นหลิงเทียนถูกเส้นแสงที่ส่องประกายสายฟ้าห้อยกลางอากาศ มัดแน่นหนาลอยตามพวกเขามา
สมแล้ว
เวลาที่ไม่มีอันตราย
พ่อคืออันตรายที่ใหญ่ที่สุด
อวี้เหยาปวดใจจนตาแดง ทุบตีหลิงชางไม่หยุด
"เสี่ยวเทียนเอ๋อร์อุตส่าห์กลับมา เจ้าดีกับเขาหน่อยสิ เขาตั้งแต่เด็กลำบากมามาก..."
หลิงชาง: "ไม่เป็นไร ตายหรอก ถ้าไม่ทำแบบนี้เขาก็จะหนีอีก จับกลับมายาก"
เขาตำหนิลูกชายว่า "เจ้านายสตรีเพศเมียของพวกเจ้าเข้าเขตล่าสัตว์อสูรระดับแปด เพื่อฝึกฝนสามีอสูรคนอื่นของนาง"
"เจ้ากลับบ้านกับเราอย่างว่าง่าย ไปพบพี่น้องของเจ้า รอให้สามีอสูรคนอื่นของเฉียวหรานฝึกฝนเลื่อนระดับแล้ว เจ้าค่อยกลับไปพบนาง"
หลิงเทียนโกรธจนปล่อยสายฟ้าใส่เขาไม่หยุด
แต่ก็ไร้ผล
สำหรับคนอสูรระดับเก้าขั้นสูง สายฟ้านิดหน่อยของเขาน่ะ เหมือนเกาคันชัดๆ