หลินชิงเสี่ยวพยายามอย่างหนักเพื่อให้มีลูกสตรีเพศเมียสักคน นางมีสามีอสูรมากกว่ายี่สิบคน
ผลคือเวลาผ่านไปกว่ายี่สิบปี ลูกทั้งยี่สิบกว่าคนล้วนเป็นคนอสูร
นางแทบจะคลั่งด้วยความโมโห
อวิ๋นอี้ที่เคยแข่งขันกับนางเพื่อชิงตำแหน่งราชินี ได้ลูกสาวสตรีเพศเมียผู้สูงส่งอย่างอวิ๋นลู่ ก็เอามาอวดนางมาเกือบยี่สิบปีแล้ว
ไม่กี่วันก่อน
อวิ๋นอี้ก็ส่งคนมาสู่ขอถึงตระกูลหลิน แต่นางก็ไม่เต็มใจที่จะผูกสัมพันธ์ลูกหลานดีเด่นของตระกูลหลินกับตระกูลอวิ๋น
เพราะเหตุนี้จึงนึกถึงหลินเซียวกับหลินปานที่มีพรสวรรค์ต่ำที่สุดทันที แต่ไม่คิดว่าตระกูลอวิ๋นจะตกลง แถมยังบอกว่าไม่รังเกียจที่หลินเซียวกับหลินปานเคยแต่งงาน
นางจึงให้เยว่เหยี่ยนเร่งให้เด็กทั้งสองหย่าร้างเร็ว ๆ แล้วไปแต่งเข้าตระกูลอวิ๋น
แต่ดูตอนนี้สิ
หลินเซียวกับหลินปานไม่ได้มีพรสวรรค์แย่เลย
หลินชิงเสี่ยวคิดแผนในใจได้แล้ว จึงเรียกลูกทุกคนที่มีระดับหกขั้นกลางขึ้นไปและต่ำกว่าระดับเจ็ดขั้นกลางมาอยู่พร้อมหน้า
นางกล่าวว่า “พวกเจ้าท้าสู้กับพวกมันทีละคน ใครชนะได้ค่าขนมเพิ่มสองเท่า แต่ใครแพ้ในปีหน้าจะไม่ได้ค่าขนมจากตระกูลหลินเลย”
ครอบครัวของเฉียวหรานได้ยินเข้า
เฉียวหรานพูดขึ้นว่า “จบกัน ปีหน้าพวกลูก ๆ ตระกูลหลินไม่มีเงินใช้แน่”
ฉือเฟิงเสริมว่า “พวกเขาน่าสงสารจัง”
อวี้ไป๋ว่า “ลูกตระกูลขุนศึกช่างลำบากเสียจริง”
เฉิงเหย่เห็นด้วยว่า “ยังดีที่หลินเซียวกับหลินปานหลุดพ้นจากห้วงทุกข์แล้ว”
เหล่าคนอสูรตระกูลหลิน: !!!
โกรธจนแทบควันออกหู
พวกแกเอาหน้าที่ไหนมาคิดว่าแค่แฝดสองคนนั่นจะเอาชนะคนตระกูลหลินได้หมด!
หลินเฮ่า คนอสูรตระกูลหลินระดับเจ็ดขั้นต้น อดกลั้นไม่ไหวแล้ว “ท่านแม่ ให้ข้าไปเถอะ ข้าจะทำให้พวกมันหุบปากเอง!”