เย่หลานซานเลิกคิ้วเรียวงาม ดวงตาลึกซึ้งเปื้อนรอยยิ้มมองมาทางเฉียวหราน "ข้อเดียวที่ฉันจะขอเรื่องความร่วมมือมีแค่นี้"
เฉียวหรานหัวเราะแห้ง ๆ "ฮะฮะ อย่างที่คุณทราบ เรื่องนี้คงไม่ค่อยจะได้"
เธอจะไปกล้ำกลายบิดาของมู่เหยี่ยนไม่ได้
เย่หลานซาน "งั้นก็ไม่ต้องคุยกัน"
"คุณอย่าเพิ่งเป็นแบบนี้สิคะ มาคุยกันถึงผลประโยชน์ของความร่วมมือกันก่อน"
เฉียวหรานพยายามเจรจากับเธอ "น้ำพลังงานพอออกสู่ตลาด ก็จะวางขายในจักรวรรดิได้ตลอดไป นี่ก็จะเป็นโครงการที่มั่นคงระยะยาว"
"สำหรับตระกูลเย่ก็จะมีรายได้ค่าเช่าที่ถาวรเพิ่มขึ้นอีกทางหนึ่งด้วย ไม่ใช่หรือคะ"
เย่หลานซาน "ฉันเย่หลานซานจะไปสนใจเงินดาวแค่นั้นหรือ"
เฉียวหราน "..."
เธอถอนหายใจ "ก็ได้ สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ไม่ยินดีร่วมมือกับเรา ช่างน่าเสียดายจริง ๆ"
"ยังไงเสียก็ไม่ใช่แค่เขตล่าสัตว์อสูรระดับเจ็ดแห่งเดียวที่มีผึ้ง ฉันสามารถทูลขอฝ่าบาทราชินี สร้างฐานที่เขตล่าสัตว์อสูรระดับห้าได้"
ถงเยว่ไม่รู้ว่าเย่หลานซานกับมู่เหยี่ยนเคยมีอะไรกันมาก่อน
คิดว่าเทียบกันแล้ว สู้เช่าสวนพฤกษศาสตร์ของตระกูลเย่ยังจะคุ้มทุนกว่า
เย่หลานรู้เหตุผลดี รู้จักมักจี่ปิดปากเงียบ
หนานเหอก้มหน้าก้มตากัดแตงโม ไม่ขอเข้าไปยุ่งในศึกเทวดา
สามตระกูลนี้ล้วนเป็นลูกค้ารายใหญ่ของอินทรีทองขนส่งด่วน หล่อนไม่ขอมีเรื่องกับใคร ขอค้าขายราบรื่น
เย่หลานซานยิ้ม "สร้างฐานในเขตล่าสัตว์อสูรระดับห้า? สมองของคนหนุ่มสาวนี่กล้าคิดจริง ๆ"