มู่เหยี่ยนไม่เพียงเก็บพลังพิเศษ
แต่ยังจงใจเดินไปยังขอบฟาร์มที่ไม่มีร่มน้ำแข็งทำความเย็น ตากแดดอย่างเปิดเผย
เย่หลานซานเดินตามติด พูดอธิบายเสียงเบา “คุณอย่าหลบหน้าฉันเลย การที่ฉันมาที่นี่ต้องมีเหตุผลที่พอจะอธิบายกับผู้คนได้นะคะ”
“สามีอสูรของฉันเป็นพนักงานของฟาร์มโอเอซิส เหตุผลนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว”
มู่เหยี่ยนหัวเราะเย็น “ขอแค่คุณไม่กลัวร้อน ก็ตามใจ”
“ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่หน้าคุณแดงไปหมดแล้วนะ…”
เธอเอื้อมมือออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์ อยากสัมผัสใบหน้าขาวนวลที่แดงระเรื่อของมู่เหยี่ยน
แต่เมื่อเห็นแววขัดขืนในดวงตาของมู่เหยี่ยน เธอจึงต้องชักมือกลับ
เธอนำร่มน้ำแข็งออกจากพื้นที่มิติแล้วกางให้มู่เหยี่ยน
มู่เหยี่ยนสูงกว่าเธอ
เธอจึงต้องยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะอย่างทุลักทุเล พลางเอ่ยอ่อนหวาน “คุณลงโทษฉันก็ได้ แต่อย่าทำให้ตัวเองรู้สึกไม่สบายเลยนะคะ”
“เย่หลานซาน!”
ในที่สุดมู่เหยี่ยนก็อดกลั้นไม่ไหว พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเรียบ “นี่มันแค่ไหนกัน! คุณลืมสิ่งที่คุณเคยทำไว้ก่อนหน้านี้หรือยัง”
เย่หลานซาน “ไม่เคยลืมค่ะ ไม่เคยลืมสักเรื่อง ในจดหมายขอหย่าของคุณ ข้อหาทุกข้อที่คุณเขียนเกี่ยวกับฉัน ฉันอ่านมันทุกคืนเลยนะ”
“อันที่จริง คุณยังตกหล่นไปอีกหลายเรื่อง ฉันก็เพิ่มเติมเข้าไปด้วย”
“เรื่องพวกนั้นอย่าพูดถึงอีกเลย ฉันกับคุณสะสางความแค้นกันหมดแล้ว ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”