อวิ๋นลู่มองดูฝูงปีศาจขั้นสูงที่พุ่งตรงมาหาเธอ แล้วก็อึ้งไป
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
เธอแค่เรียกพวกมันกลับมาเท่านั้นเอง
ทำไมปีศาจพวกนี้ถึงทำท่าทางอยากจะกินเธอเสียอย่างนั้น
เสือดำยังไม่ทันได้พักผ่อน พอเห็นปีศาจวกกลับมาก็รู้ทันทีว่าอวิ๋นลู่ทำอะไรลงไป
ดวงตาเขาแสดงความรังเกียจและหงุดหงิด แต่ก็จำเป็นต้องแบกเธอหนีสุดชีวิต
อวี้ลั่ววิ่งช้า ปานว่ากำลังจะถูกพวกปีศาจตามทันอยู่แล้ว
เหล่าทหารอสูรถามว่า “ท่านอวี้ลั่ว ปีศาจมากมายขนาดนี้ ถ้าฆ่าได้ทั้งหมด ท่านจะอัพระดับเป็นระดับเจ็ดเลยนะ”
อวี้ลั่ว “แต่มันก็มากเกินไปนี่! ถ้าฉันถูกพวกมันทำร้ายขึ้นมาจะทำยังไง?”
ทหารอสูรผู้พิทักษ์ต่างพูดไม่ออก จึงฉุดเขาหนี
เมื่อพวกคนอสูรได้สติ ก็เริ่มวิ่งไล่ตามปีศาจไปพลางหอบฮัก ๆ พร้อมกับตะโกนไปด้วย
“อวิ๋นลู่สตรีสูงศักดิ์!”
“พวกเรามาช่วยท่านแล้ว”
…
เสียงยังไม่ทันส่งไปถึงฝั่งอวิ๋นลู่ ท้องฟ้าก็มีเงามืดกวาดครอบคลุมลงมา
เจียวหลงสีเงินตัวหนึ่งทะยานผ่านเหนือหัวพวกเขาจากฟากฟ้า กลุ่มสามีอสูรของเฉียวหรานพุ่งไปราวสายลม ‘ฟิ้ว’ ด้วยความเร็วสูงสุดจนแซงหน้าพวกเขาไป
เร็วเสียจนพวกเขามองเห็นเพียงภาพติดตาของกลุ่มสามีอสูรเฉียวหราน
เฉียวหรานตะโกนกลางอากาศว่า “ขอแค่พวกเราเร็วกว่า ปีศาจก็เป็นของเราทั้งหมด!”
กลุ่มสามีอสูรพุ่งเข้าใส่กลางปีศาจ เริ่มออกล่าอีกระลอก
“หรานหรานวางใจ!”
“พวกเราฆ่ามันให้หมด!”
“ไม่เหลือให้พวกมันแม้แต่ตัวเดียว!”
…
เหล่าคนอสูรตกตะลึง: ???
ทำไมพวกเขาถึงวิ่งไล่ฆ่ามาตั้งนานขนาดนั้น แต่ตอนนี้ยังวิ่งเร็วได้อีก! ไม่รู้จักเหนื่อยหรือไง!!!
อวิ๋นลู่: ???
ทำไมสามีอสูรของสตรีเพศเมียใจร้ายถึงได้แข็งแกร่งนัก เป็นสามีอสูรของเธอไร้ประโยชน์เกินไปหรือไง?