เย่หมิงรู้สึกว่าเส้นประสาททุกเส้นในร่างกายโหยหาที่จะเข้าใกล้เจ้านายสตรีเพศเมียของเขา
แต่เมื่อเห็นว่าเจ้านายสตรีเพศเมียยังคงวางแผนการเพาะปลูกในฟาร์มอย่างจริงจัง เขาก็ทำได้เพียงข่มใจไว้ แล้วค่อย ๆ เก็บกวาดเตาปิ้งย่าง ล้าง และทำความสะอาดอย่างเบามือ
จนกระทั่งดึกดื่น
เย่หมิงปูเตียงเรียบร้อย เตรียมน้ำแช่น้ำไว้ให้ และโปรยกลีบดอกไม้สดที่เขาเก็บมาลงในอ่างอาบน้ำด้วย
เขาเดินไปที่หน้าศาลา แล้วคุกเข่าลงเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้านายสตรีเพศเมีย ดึกมากแล้ว ท่านควรพักผ่อนได้แล้วนะครับ”
เฉียวหรานจึงละสายตาจากสมองกลดารา มามองเย่หมิงที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ
เย่หมิงยังคงสวมสูทตะวันตกสีเงินที่ตัดเย็บอย่างประณีต ไหล่กว้างเอวสอบ ขายาวพับลง ปลายรองเท้าหนังสีดำขัดมันเงาวาววับกดลงบนพื้น ดูนอบน้อมถ่อมตน ราวกับบุรุษผู้รับใช้ในบ้านชนชั้นสูง
ผู้รับใช้เช่นนี้ ยิ่งทำให้ฐานะของเธอดูสูงศักดิ์ขึ้นมา
เฉียวหรานปิดสมองกลดาราลง “ก็ได้ค่ะ ถึงเวลานอนแล้วจริง ๆ”
เย่หมิงยื่นมือให้ เธอใช้มือพยุงต้นแขนของเขาลุกขึ้น ร่างกายของเขาค่อย ๆ ยืดขึ้นตามการยืนขึ้นของเฉียวหราน
เฉียวหรานเดินหาวหวอดเข้าไปในบ้าน เขารีบเก็บสมองกลดารา แผนที่ และสมุดบันทึกของเฉียวหราน แล้วเดินตามไปข้างหลัง
“เจ้านายสตรีเพศเมีย ผมใส่น้ำในอ่างอาบน้ำให้ท่านแล้วนะครับ ท่านจะแช่น้ำไหมครับ”
“ก็ได้”
หัวใจของเย่หมิงเต้นเร็วขึ้นมาก เขาเดินตามเฉียวหรานเข้าไปในห้องนอนทีละก้าว
เขาทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย “ให้ ให้ผมลงไปแช่กับท่านด้วยไหมครับ”
“ไม่ต้อง”
เฉียวหรานถอดเสื้อผ้าออกแล้วโยนลงบนพื้น เดินเท้าเปล่าเข้าไปในห้องอาบน้ำ
“ครับ ผมจะรอท่านอยู่ข้างนอกนะครับ ถ้าท่านมีอะไรก็เรียกผมได้เลย”
เย่หมิงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาคุกเข่าลงเก็บบรรดาเสื้อผ้าที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นของเฉียวหราน แล้วพับไว้ข้าง ๆ ให้เรียบร้อย