“ลูกรัก~”
เฉินซีกระซิบอ่อนโยน คลานเข่าเข้าไปใกล้รองเท้าคริสตัลของเฉียวหราน
มันช่างทรมานเหลือเกิน
หน้าของเฉียวหรานแดงระเรื่อ “ทำตัวดี ๆ หน่อย! เล่าให้ฉันฟังก่อนสิ ว่าสารยับยั้งแบบเข้มข้นคืออะไร? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินฉือเฟิงพวกเขาพูดถึงเลย”
“เพราะพวกเขามีความสุขเกินไป เลยไม่จำเป็นต้องใช้สารยับยั้งน่ะสิ”
เฉินซีอิจฉาเหล่าสามีอสูรในบ้านจนแทบบ้า
เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเจือปนความอิจฉา “คนอสูรที่โตเต็มวัย ขอแค่ได้สัมผัสกับเจ้านายสตรีเพศเมียเป็นประจำ แม้เพียงได้รับการปลอบโยนด้วยพลังจิต หรือการสัมผัสทางผิวหนัง ก็ช่วยบรรเทาความไม่สบายในช่วงติดสัดได้แล้ว”
“ตรงกันข้าม ถ้าไม่ได้เจอเจ้านายสตรีเพศเมียเป็นเวลานาน ช่วงติดสัดก็จะทุกข์ทรมานมาก จำเป็นต้องใช้สารยับยั้งมาผ่อนคลาย”
เฉียวหรานถามอย่างร้อนรน “แล้วหลิงเทียนล่ะ? ทุกครั้งที่เขาไปก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนกว่าจะกลับมา เขาใช้สารยับยั้งด้วยหรือเปล่า?”
ลูกรักดีกับเจ้านกเหม็นนั่นจริง ๆ เลยนะ!!
เฉินซีทั้งอิจฉาทั้งคาดหวัง “ปกติแค่หนึ่งถึงสองเดือนไม่ได้พบเจ้านายสตรีเพศเมียก็ยังไม่เป็นไรนะครับ สามถึงสี่เดือนก็ยังพอทนได้”
“แต่ถ้าเกินครึ่งปีหรือเป็นปี อาการช่วงติดสัดก็จะรุนแรง โดยเฉพาะคนอสูรที่มีระดับพลังพิเศษยิ่งสูง ก็ยิ่งต้องใช้สารยับยั้งในปริมาณมากขึ้น”
เฉียวหรานฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจให้หลิงเทียน
พลางคิดในใจว่า ครั้งหน้าหลิงเทียนกลับมา ต้องปลอบโยนเขาให้มากขึ้นสักหน่อย
“ลูกรัก”
เฉินซีซบลงบนตักของเฉียวหราน ทำท่าทางน่าสงสาร “เพื่อที่จะได้พบกับลูกรัก ผมต้องฉีดสารยับยั้งมาตั้งเก้าปี สารยับยั้งที่แรงที่สุดก็แทบจะไม่ได้ผลกับผมแล้ว”
“ดังนั้น ครั้งแรกที่ได้รับความโปรดปรานจากลูกรัก… ก็ยาวนานไปสักหน่อย ทำให้ลูกรักเหนื่อย ลูกรักลงโทษผมเถอะนะครับ”