การแข่งขันรอบแรกเริ่มขึ้น
ฉือเฟิงกับเฉิงเหย่เดินเข้าสนาม
เสียงส่งผ่านพลังพิเศษของเฉินซี ลอยไปถึงหูของทั้งคู่
พวกเขาพากันหันมามองเฉียวหรานบนอัฒจันทร์ด้วยความประหลาดใจพร้อมกัน
เฉียวหรานโบกมือให้ พลางตะโกนเสียงดังว่า “ฉือเฟิง เฉิงเหย่ ห้ามตั้งใจสู้เด็ดขาด! แพ้มีรางวัลนะ!”
ถงเยว่ยกมือปิดปากขำ “เป็นเฉียวหรานจริง ๆ ด้วย”
เย่หลานกลอกตาขึ้นฟ้า
เหวินเจี๋ยขมวดคิ้วมองมาทางเธอ
นางสืบเรื่องของเฉียวหรานมา
คนอื่นพูดกันว่า สามีอสูรของเฉียวหรานสามารถเอาชนะคนอสูรที่สูงกว่าตัวเองหนึ่งขั้นได้ ก็เพราะกินผักผลไม้ที่เฉียวหรานใช้พลังพิเศษพฤกษาเร่งโต
แต่ในสายตาของนางแล้ว เฉียวหรานต้องมีวิธีควบคุมสามีที่แยบคายกว่านางเป็นแน่
ไฉนเหล่าสามีอสูรของนางถึงได้ยอมทุ่มเทอัปเลเวลและทุ่มเทแข่งขันเพื่อนาง
แถมยังไม่รู้ว่าใช้เล่ห์กลยั่วยวนอะไร ถึงได้ยั่วยวนพลโทเฉินซีแห่งกองทัพเร้นไกลกับผู้ช่วยทูตฟ่านอวี่แห่งองครักษ์ส่วนพระองค์ได้
แล้วตอนนี้นางพูดอะไรนะ?
แพ้มีรางวัล?
ไม่ควรเป็นชนะแล้วได้รางวัลงั้นหรือ?!
เหวินเจี๋ยจับตาดูการแข่งขันด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
ฉือเฟิงและเฉิงเหย่ยิ้มให้เฉียวหราน จากนั้นการแข่งขันก็เริ่มขึ้น
อสูรหมาป่าดุดันกับหมีสีน้ำตาลร่างใหญ่ยักษ์ยืนอยู่กลางสนาม ปล่อยพลังพิเศษระดับเจ็ดออกมาทั้งหมด เขย่าขวัญกันและกันอย่างรุนแรง
ไม่มีใครทำตามที่เฉียวหรานพูดอย่าง ‘สู้ส่ง ๆ’ พวกเขาไม่ยอมถอยให้กันแม้แต่น้อย การต่อสู้ดุเดือดยิ่งกว่าตอนปะทะกับสามีอสูรของเหวินเจี๋ยเมื่อวานเสียอีก