“ค่ะ……”
เฉียวหรานตอบพลางใบหน้าแดงระเรื่อ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับคำขอแต่งงานจากคนอสูร
ราวกับถูกสารภาพรักครั้งแรก เธอรู้สึกประหม่าและลุกลี้ลุกลนอย่างบอกไม่ถูก
โชคดีที่ฟ่านอวี่อยู่ในร่างนกจิ่น
ไม่อย่างนั้น หากฟ่านอวี่ผู้เคร่งขรึมยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอคงไม่รู้จะปฏิบัติตัวอย่างไร
“งั้น เอาเป็นแบบนี้ก่อน เราออกไปข้างนอกกันเถอะ”
เย่หมิงคุกเข่าอยู่ข้างกายช่วยสวมเสื้อผ้าให้เธอ: “ครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย”
นกจิ่นเองก็อยากช่วย กระโดดไปมายืนอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าควรทำอะไร สุดท้ายก็บินไปใต้เตียง คาบรองเท้าแตะของเฉียวหรานขึ้นมาด้วยจะงอยปาก
นกจิ่นถอยไปอยู่ข้าง ๆ
มองดูเท้าคู่สวยของเฉียวหรานห้อยลงมา นิ้วเท้าขาวเนียนละเอียดสวมลงในรองเท้าแตะที่เขาคาบมาให้ ข้อเท้าเรียวเล็กมีส่วนโค้งที่งดงาม
นั่นคือเจ้านายสตรีเพศเมียของเขา
คือเจ้านายสตรีเพศเมียที่เขาได้มาด้วยชีวิต
เย่หมิงเปิดประตูห้องนอน
เฉียวหรานเพิ่งจะก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง ก็เห็นกรงขังที่หน้าประตู
ในกรงขังมีนกน้อยอ้วนกลมตัวหนึ่งหมอบอยู่
นกน้อยอ้วนกลมมองเธออย่างน้อยใจ ดวงตาคู่หนึ่งฉ่ำไปด้วยน้ำใส ๆ น่าสงสารยิ่งนัก
“หลิงเทียน”
เฉียวหรานชะงักฝีก้าว ก่อนจะรีบยกกรงขังขึ้นมา
เธอมัวจัดการเรื่องราวกับฟ่านอวี่ จนเกือบลืมหลิงเทียนไปเสียสนิท
เขาอยู่ที่หน้าประตู ต้องได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับฟ่านอวี่แน่ ๆ
“หลิงเทียน”
เฉียวหรานยื่นนิ้วเข้าไปในกรง ถามเสียงแผ่วเบา: “คุณตื่นแล้วเหรอ หรือว่ายังไม่ได้พักผ่อนดี ๆ อีก พลังพิเศษฟื้นฟูเป็นยังไงบ้าง”