“ไม่ ไม่มีนะ ฉ ฉัน ไม่ได้……ไม่พอใจเลย คุณลุกขึ้นก่อนเถอะ”
เฉียวหรานตะกุกตะกัก แอบมองสีหน้าของฟ่านอวี่
ฟ่านอวี่เองก็หน้าแดงเช่นกัน
เหมือนเด็กน้อยน่าสงสารที่ถูกแกล้งจนหมดตัว เก็บกดและน้อยใจแต่ไม่กล้าแสดงออก
เฉียวหรานรู้สึกว่า ภาพลักษณ์ของเธอในใจฟ่านอวี่ไม่เคยดีเลยสักครั้ง!
แต่การคิดว่าฟ่านอวี่เป็นเย่หมิงนั้น เธอไม่กล้าพูดออกไปหรอก
หลิงเทียนพูดเสียงเย็นว่า “หรานหราน เขาทำให้คุณไม่สบายใจเหรอ? ผมจะไปซัดมันให้”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่……”
เฉียวหรานรีบกดจอมปีศาจที่อยู่ข้างหลังไว้ “ห้ามรังแกเขานะ”
หลิงเทียน “ผมก็ต้องสู้เขาอยู่แล้ว”
ฟ่านอวี่ยังยืนอยู่หน้าเตียง ไม่มีทีท่าว่าจะจากไป
ตอนนี้เธอก็ใจไม่แข็งพอที่จะไล่ฟ่านอวี่ออกไป “ถ้าคุณอยากอยู่ก็อยู่เถอะ ยังไงซะ อ่า เตียงก็กว้างใหญ่……”
“ครับ เจ้านายสตรีเพศเมีย”
ฟ่านอวี่เงยหน้ามองเธอ สีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจลดลงไปมาก ดวงตาฉายแววยินดีระคนประหลาดใจ ค่อย ๆ นั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง
หลิงเทียนจูบลงบนแก้มเฉียวหรานหนึ่งที พูดเสียงเบาว่า “หรานหราน พรุ่งนี้เช้าผมจะไปตำหนักใต้เท้าราชินีแต่เช้า คืนนี้ให้ผมอยู่ด้วยนะครับ?”
“ก็ได้……”
เฉียวหรานล้มตัวลงนอนทันที “แต่อย่าเบียดกันนะ ฉันอยากนอนสบาย ๆ กว้าง ๆ หน่อย”
เรื่องเข้าใจผิดเมื่อคืน เธอไม่อยากให้เกิดทุกวันหรอก
“หรานหราน ฝันดีนะครับ”
หลิงเทียนก้มลงจูบเธอเบา ๆ พลางดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้
หลังจากนั้น เขาก็นอนลงข้าง ๆ เฉียวหราน วางตัวอย่างเรียบร้อย ไม่โอบกอดเฉียวหราน
แต่เฉียวหรานนอนชิดขอบเตียงอยู่แล้ว