ท้องฟ้ายังสว่างอยู่
เฉียวหรานนำซากปีศาจที่ล่าได้ในวันนี้ออกมาจากพื้นที่มิติทั้งหมด แล้วกองไว้สูงเท่าภูเขาอีกลูก
อวี้ไป๋กับเฉิงเหย่และคนอื่น ๆ อยู่จัดการซากพวกนี้
เย่หมิงแบกเฉียวหรานไว้บนหลัง ส่วนฉือเฟิง หลินเซียว หลินปานตามประกบทั้งซ้ายขวาและด้านหลัง พวกเขาช่วยกันหาน้ำพุร้อน
เขตล่าสัตว์อสูรมีอากาศร้อนจัด ปีศาจและคนอสูรอย่าว่าแต่แช่น้ำพุร้อนเลย แม้แต่อาบน้ำในแม่น้ำยังรู้สึกว่าน้ำไม่เย็นพอ
ดังนั้นบ่อน้ำพุร้อนที่เย่หมิงค้นพบ จึงเป็นที่รังเกียจของคนอสูรและปีศาจอย่างมาก ไม่เคยมีใครลงไปแช่มาก่อน
น้ำพุร้อนที่ไหลเวียนใสสะอาดจนมองเห็นพื้น น้ำนั้นบริสุทธิ์ราวกับทะเลเยลลี่ที่พวยพุ่งด้วยไอร้อน
เมื่อเฉียวหรานมองเห็นจากด้านบน ก็ร้องด้วยความดีใจว่า “น้ำพุร้อนธรรมชาติ! ดีจังเลย”
เย่หมิงพาเธอร่อนลงข้างน้ำพุร้อน ลองทดสอบอุณหภูมิน้ำ “เจ้านายสตรีเพศเมีย อุณหภูมิน้ำพุร้อนกำลังดีเลย แต่รอบข้างมันร้อนเกินไป ข้าจะสร้างกำแพงน้ำแข็งล้อมไว้ให้ท่าน ให้อุณหภูมิรอบ ๆ ลดลงทั้งหมด ท่านจะได้แช่สบายขึ้น”
พูดพลาง เจียวหลงสีเงินก็ขดกายพันเป็นวงล้อมรอบบ่อน้ำพุร้อน กลายเป็นกำแพงสีเงินแน่นหนา รอบข้างพลันกลายเป็นห้องแอร์ที่เย็นสบายขึ้นมาทันที
ฉือเฟิงรีบเข้ามา “หรานหราน ผมช่วยถอดเสื้อผ้าให้นะ”
“อืม”
เฉียวหรานคิดถึงแต่การแช่น้ำ ไม่ทันให้ฉือเฟิงช่วย เธอก็ถอดชุดนอนหลวม ๆ ออกด้วยตัวเอง โยนลงบนพื้น ปลายเท้าสีชมพูอ่อนจรดสัมผัสผิวน้ำร้อนเบา ๆ