เฉียวหรานตื่นขึ้นมาก็พบว่าเธอกำลังนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง
ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ทุกคืนอวี้ไป๋จะคอยปลอบประสาทให้เธอ ทำให้เธอมีคุณภาพการนอนหลับดุจทารกน้อย
หลังจากตื่นนอน ผิวพรรณก็เต่งตึงนุ่มลื่น เส้นผมดกดำเป็นประกาย และพลังจิตก็เต็มเปี่ยม
นี่เป็นเรื่องดี
แต่เธอกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนอุ้มเธอลงจากยานบิน แล้วพาเข้าห้องนอน!
แล้ว...เย่หมิงล่ะ!
“ฉือเฟิง”
เธอเพิ่งเรียกชื่อเขา ฉือเฟิงก็ผลักประตูเข้ามา
“หรานหราน ตื่นแล้วเหรอ”
เฉียวหราน: ...
เธอสงสัยว่าฉือเฟิงรออยู่หน้าประตูตลอดเวลาหรือเปล่า
“พวกเราถึงบ้านกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เย่หมิงล่ะ”
ไม่ใช่ว่าเขาไปเป็นเพื่อนดูแลตอนกลางคืนหรอกเหรอ!
ฉือเฟิงนั่งลงข้างเตียง ลูบผมปรกหน้าผากของเธอเบา ๆ: “หรานหราน เรามาถึงบ้านก่อนฟ้าสางนะครับ ส่วนเย่หมิง หลินเซียว หลินปาน วันนี้ต้องไปรายงานตัวที่กองทัพ”
“ตอนที่คุณหลับ พวกเขาก็ออกเดินทางกันไปแล้ว”
เฉียวหราน: “พวกเขาไปกองทัพ คงต้องอยู่นานกว่าจะได้กลับมาใช่ไหม”
ฉือเฟิงอธิบาย: “พวกเขาไม่เหมือนหลิงเทียนนะครับ มีวันหยุด”
“หลินเซียว หลินปาน สังกัดกองทัพกลาง ส่วนเย่หมิงอยู่หน่วยองครักษ์จักรวรรดิ โดยทั่วไปจะเป็นรอบสิบวัน อยู่ในกองทัพแปดวัน กลับบ้านพักสองวัน”
“อีกแปดวัน พวกเขาก็คงได้กลับมาแล้ว”
“อย่างนี้นี่เอง โอเค รู้แล้ว”
เฉียวหรานหาวหวอด ๆ แล้วลุกจากเตียง: “พวกเราก็ต้องเริ่มยุ่งแล้วเหมือนกัน ผักที่สวนหลังบ้านเป็นยังไงบ้าง”
ต่อไปนี้ เธอก็ต้องไปวุ่นวายกับฟาร์มแล้ว
ดินในฟาร์มยังต้องปรับปรุงต่อ ปุ๋ยอินทรีย์กองมหึมาเจ็ดตู้คอนเทนเนอร์ยังกองอยู่ในฟาร์ม ต้องเอาไปหว่าน
รอจนสภาพดินดีพอประมาณ ก็หว่านผักชุดแรกได้แล้ว