เช้าวันใหม่ในเขตล่าปีศาจระดับหกมาถึงอีกครั้ง
เฉียวหรานตื่นขึ้นอย่างเกียจคร้านในอ้อมกอดของหมีน้อย ลืมตาก็เห็นอวี้ไป๋กำลังนวดให้เธอ
อวี้ไป๋สวมเสื้อเชิ้ตหลวม ๆ ปลดกระดุมด้านบนออกสองสามเม็ด เพื่อให้พร้อมตอบสนองเจ้านายสตรีเพศเมียผู้แสนร้ายได้ทุกเมื่อ
เธอยื่นมือไปหาเขา
อวี้ไป๋ก้มตัวลงมา "หรานหราน ตื่นแล้วเหรอ... ผม ผมยังไม่ถึงระดับเจ็ดเลยนะ"
เขาดูดซับแก่นแก้วระดับหกขั้นสูงมาทั้งคืน แต่ก็ยังไม่เลื่อนไปถึงระดับเจ็ด
ตอนนี้หลิงเทียนอยู่ระดับเจ็ดขั้นกลาง
ฉือเฟิง หลินเซียว หลินปาน เย่หมิง และเฉิงเหย่อยู่ระดับเจ็ดขั้นต้น
มีเพียงเขาคนเดียวที่แม้แต่จะกลืนแก่นแก้วยังไปไม่ถึงระดับเจ็ด
"ไม่เป็นไรนะ เราจะอยู่เป็นเพื่อนนายอัปเลเวลเอง"
"หรานหราน... อื้อ... วันนี้เราจับผึ้งเสร็จ... ก็กลับกันเถอะนะ"
หลินเซียวกับหลินปานได้รับแจ้งเรียกเข้ากองทัพกลางที่สามแล้ว ต้องไปรายงานตัวที่หน่วยทหารภายในสามวัน
วันหยุดแต่งงานของเย่หมิงหมดลงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
อวี้ไป๋รู้ดีแก่ใจว่า ถ้าอยู่ล่าปีศาจต่อที่นี่ ก็มีแต่จะทำให้คนอื่นเสียเวลา
"หรานหราน ผมว่า... ผมคงต้องล่าปีศาจที่ระดับสูงกว่าตัวเองถึงจะเลื่อนระดับต่อไปได้ ครั้งหน้าผมจะไปเขตล่าปีศาจระดับเจ็ด"
เฉียวหรานคลายฟันออก ปล่อยให้เขาได้พักสักครู่ "เหมือนจะจริงนะ"
ทุกครั้งที่อวี้ไป๋ล่าปีศาจที่มีระดับสูงกว่าตัวเอง เขาถึงจะเลื่อนระดับได้
"เป็นเพราะนายเป็นคนอสูรสายฟื้นฟูหรือเปล่า"
อวี้ไป๋หายใจเข้าออกอย่างสงบ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็น่าจะมีเหตุผลนั้นด้วย"
เฉียวหรานจูบตรงรอยที่เธอกัดไว้จนแดง "งั้นนายห้ามโทษตัวเองอีกนะ!"
หน้าอวี้ไป๋แดงเรื่อ หัวเราะเบา ๆ "เจ้านายไม่ต้องปลอบใจผมอีกแล้ว ผมเข้าใจ"