เฉียวหรานตกตะลึง
ตะโกนในห้วงจิต:
[เกิดอะไรขึ้น? เสี่ยวชี เสี่ยวชี!!]
ระบบเงียบสนิทเหมือนตายด้าน ไม่ตอบสนองใดๆ
เฉียวหรานมองพ่อของหลิงเทียนอย่างฉงน — หลิงชาง
หรือเขาจะเป็นตัวละครสำคัญในโลกนี้ด้วย?
ใบหน้าของหลิงชางค่อยๆ เปลี่ยนไป หายใจแผ่วเบากลับสม่ำเสมอและลึกขึ้น รอยคล้ำดำใต้ตากับริมฝีปากค่อยๆ จางลง
เขาเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ม่านตายังไร้จุดโฟกัสแต่คมกริบดุจใบมีด
พยายามมองเห็นหลิงเทียนแล้วจึงหลับตาลงอย่างหมดห่วง
“หรานหราน…”
เสียงของหลิงเทียนสั่นระริก “…พ่อกำลังถอนพิษฟื้นพลังชีวิต”
เขาคุกเข่าลงข้างเท้าของเฉียวหราน “…ขอบคุณนะ”
“มาพูดขอบคุณอะไรกัน!”
เฉียวหรานไม่ชินกับหลิงเทียนที่อ่อนลงเช่นนี้
“แค่พ่อได้รับความช่วยเหลือก็พอแล้ว”
“อืม ท่านปลอดภัยแล้ว”
พลังจิตของหลิงเทียนรับรู้ถึงพลังชีวิตของพ่อ “คุณช่วยชีวิตพ่อของผม”
เฉียวหรานพูด “ที่นี่… ไม่ค่อยเหมาะกับการพักฟื้นนะ จะพาพ่อกลับไปดูแลที่บ้านดีไหม?”
หลิงเทียนตอบ “ไม่ต้อง!”
เขาจะไม่มีวันทำให้หรานหรานลำบากเพราะพ่อของเขาเด็ดขาด
“งั้นเราซื้อบ้านให้พ่อสักหลังแล้วกัน”
เฉียวหรานเปิดวงแหวนข้อมือ โอนดาวให้หลิงเทียนสองล้าน
เธอสำรวจตลาดที่อยู่อาศัยที่นี่มาแล้ว
อพาร์ตเมนต์เล็กสำหรับคนอสูรโสด ราคาประมาณห้าแสนถึงสองล้านดาวต่อยูนิต
หลิงเทียนได้ยินเสียงโอนแล้วพูดเสียงเบา “…เดี๋ยวผมจะคืน”
“คืนอะไรกัน เงินดาวก็พวกคุณหาให้ฉันแท้ๆ”