ครอบครัวของเฉียวหรานกลับมาที่ศูนย์การค้าเพื่อนับรวมของที่ได้มาวันนี้
ช่านช่านและล่านล่านที่มีก้านยาวสีเขียวเข้มสามารถบรรจุอสูรปีกพังผืดได้กว่าร้อยตัว
อวี้ไป๋รับหน้าที่ล้างทำความสะอาด ส่วนฉือเฟิง เฉิงเหย่ หลินเซียวและหลินปานจัดการชำแหละ เอาอวัยวะภายในออกและเก็บเข้าพื้นที่มิติ
พวกเขาเก็บอสูรไว้เจ็ดตัวเป็นมื้อเย็นของวันนี้
เฉียวหรานตรวจดูอาหารในพื้นที่มิติ
ตอนที่สำรองอาหารไว้ในพื้นที่มิติ ก็เหมือนกับย้ายซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่สองแห่งเข้ามาในพื้นที่มิตินั่นเอง
ถึงสามีอสูรทั้งหมดจะกินเก่งขนาดนั้น แต่ก็ลดลงไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น
ปริมาณสำรองของน้ำมันและธัญพืช ธัญพืช อาหารพร้อมทาน ข้าวกล่อง เครื่องปรุง ผักผลไม้ ผลิตภัณฑ์นม และโซนอาหารสด เพียงพอให้สามีอสูรทั้งเจ็ดกินได้เป็นสิบ ๆ ปีก็ไม่มีปัญหา
ขนมขบเคี้ยว ของหวาน เค้ก โซนชาและเครื่องดื่มแทบไม่ถูกแตะต้องเลยด้วยซ้ำ
หลังจากที่อวี้ไป๋ใช้แป้งและข้าวสารทำอาหารได้แล้ว การบริโภคของพวกแป้งก็ลดลงอย่างมาก รอให้เธอปลูกผักและผลไม้ได้อีก พวกเขาก็จะพึ่งพาอาหารในพื้นที่มิติน้อยลงเรื่อย ๆ
และเนื้อสัตว์กลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยซ้ำ เพราะเนื้ออสูรที่เธอคิดว่าอร่อย สามีอสูรทั้งหมดก็จะล่ากลับมามากมาย วันนี้ยังขโมยไข่อสูรปีกมากว่าสองร้อยฟองอีก ต่างก็เก็บไว้ในพื้นที่มิติที่เวลาหยุดนิ่ง
เรื่องอาหาร ไม่ต้องกังวลเลยสักนิด!!
นอกจากนี้ยังมีแก่นแก้วระดับห้าขั้นสูง แก่นแก้วระดับหกขั้นต่ำที่เพิ่งล่ามาได้กว่าร้อยชิ้น และแก่นแก้วตะขาบจำนวนนับร้อยขาระดับเจ็ดขั้นต่ำอีกร้อยกว่าชิ้น
ไม่เลว! ปริมาณสำรองแก่นแก้วก็มีเหลือเฟือ
เฉียวหรานออกมาจากพื้นที่มิติด้วยความพึงพอใจ และบังเอิญได้รับวิดีโอคอลจากหนานเหอ
“หนานเหอ?”
“เพื่อน เธออยากขนถ่ายมูลของอสูรปีกพังผืดไหม?”
“นั่นมันปุ๋ยหมักอินทรีย์ที่ผ่านการหมักด้วยความร้อนสูง ไม่ใช่มูลสด ๆ นะ”