"อย่าพูดไร้สาระน่า"
เฉียวหรานถามด้วยความสงสัย: "คนคนนั้นน่ะ เขาทำไมถึงไม่มีร่างอสูรล่ะ?"
หลิงเทียนไม่ตอบเขา แต่เบนสายตามองไปด้านหลังด้วยหางตา ดวงตาสีทองคมกริบสะท้อนภาพฟีนิกซ์หลากสี
ดูปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังหึง
เฉียวหราน: ...
เธอรีบอธิบาย: "เขาถูกส่งมาโดยราชินีให้ปกป้องฉันกับอวี้ไป๋นะ ช่วงที่คุณไม่อยู่ เกิดเรื่องมากมาย... หลิงเทียน? หลิงเทียน!"
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ หลิงเทียนก็พุ่งขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะสะบัดฟีนิกซ์ให้หลุด
แต่ฟีนิกซ์ก็ตามเขาขึ้นไปด้วยความเร็วที่ไม่ด้อยไปกว่าเหยี่ยวพเนจรผู้ครองเวหาเลย
หลิงเทียนหรี่ตาลง แล้วพุ่งเข้าหาฟีนิกซ์หลากสี เท้าอันแข็งแกร่งทั้งสองข้างเหยียบลงบนขนปีกที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีทองอย่างแรง
'ตูม' เสียงดังสนั่น กรงเล็บที่เปล่งประกายด้วยกระแสไฟฟ้าอันรุนแรงของเหยี่ยวพเนจร เตะฟีนิกซ์กระเด็นลงไปอย่างแรง
ฟีนิกซ์ถูกไฟฟ้าช็อตจนตัวแข็งไปชั่วขณะ เสียการทรงตัว ร่วงหล่นลงไปอย่างโคลงเคลง
เฉียวหราน: "หลิงเทียน คุณกำลังทำอะไรน่ะ! เขากำลังปกป้องฉันอยู่ เมื่อกี้ก็ช่วยฉันด้วย แล้วยังแบกมู่เหยี่ยนอยู่บนหลังอีกนะ!"
พอหลิงเทียนได้ยิน ก็ยิ่งโกรธหนัก!
เขาจึงกลับลำ พุ่งลงมาไล่ตามฟีนิกซ์อย่างรวดเร็ว
ด้วยความ 'ซาบซึ้ง' เขาเลยเตะซ้ำอีกหนึ่งทีบนปีกสีสดที่ฟีนิกซ์กางออก
'ตูม' เกิดเสียงดังสนั่นจากการปะทะของกระแสไฟฟ้าอีกครั้ง ฟีนิกซ์ที่เพิ่งจะทรงตัวได้กลับต้องร่วงหล่นลงไปอีกอย่างไม่เป็นท่า
เฉียวหรานโมโหจนอยากจะต่อยเขาอีกครั้ง: "หลิงเทียน! ห้ามเล่นอีกแล้ว! มู่เหยี่ยนเองก็อันตรายนะ"