เฉียวหรานทำเหมือนตัวเองทำผิด ใจรู้สึกผิดและสับสน
เธอตะโกนไปยังเหมันต์อสูรที่ได้รับบาดเจ็บแต่ไกลว่า “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณจริงๆ เรามาเจรจากันเถอะ!”
เหล่าเหมันต์อสูรที่กำลังต่อสู้ เห็นราชาของพวกตนบาดเจ็บ
รีบกลับมา กล่าวอย่างโกรธเคืองว่า
“หมิงฉื้อ ท่านบาดเจ็บ!”
“พวกคนอสูรนี่เกินไปแล้ว!”
“ทำร้ายราชาของพวกเราเหมันต์อสูร ก็เท่ากับเปิดสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์ เราจะยื่นหนังสือท้าสู้ไปยังราชินีของพวกคนอสูร”
“แล้วใช้เหยี่ยวพเนจรตัวนั้นเชือดไก่ให้ลิงดู!”
……
เย่หมิงได้ยินคำพูดของพวกมัน ก็รีบบอกให้เฉียวหรานฟัง
“เจ้านายสตรีเพศเมีย พวกมันจะใช้หลิงเทียนเชือดไก่ให้ลิงดู และยังบอกว่าจะเปิดสงครามระหว่างสองเผ่าพันธุ์”
“อะไรนะ!”
เฉียวหรานตกใจมาก ในที่สุดก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง จึงตะโกนอีกครั้งว่า
“เข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด! เหมันต์อสูร เรามาเจรจากันเถอะ เราจะชดใช้ให้พวกคุณ”
หมิงฉื้อมองดูสตรีเพศเมียบนหาดทรายแต่ไกล พูดอย่างสนใจว่า
“คนที่ทำร้ายข้า คือสตรีเพศเมียผู้นั้น อาวุธของนางทำร้ายข้าได้”
“เช่นนั้นพวกเราจับนางกลับไปยังตำหนักเหมันต์ ให้เป็นสตรีรับใช้ชดใช้ความผิดให้ท่าน”
หมิงฉื้อยิ้มมุมปากอย่างยั่วเย้า “ความคิดนี้ไม่เลว ไป ไปจับนางมาให้ข้าพร้อมกันเลย!”
“ขอรับ!”
หลินเซียว หลินปาน เย่หมิงเดือดเป็นไฟในทันที
“เจ้านายสตรีเพศเมีย พวกมันไม่ยอมเจรจากับเรา”