เฉียวหรานหลับไปอีกหนึ่งคืน
ตื่นขึ้นมาก็เห็นคนที่นอนอยู่ข้างซ้ายขวาคือหลินเซียว หลินปาน ใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนกันเปี๊ยบ อกที่กว้างหนาเหมือนกันเปี๊ยบ และหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อลื่นไหลไปด้วยกัน
ถั่วแดงเกิดเมืองใต้ สามีล้วนเป็นนายแบบ
เธอใช้นิ้วจิ้มคนทางซ้ายขวาเบา ๆ "พวกนายเลื่อนขั้นแล้วหรือยัง"
ฝาแฝดรู้ใจเธอดี แกล้งโชว์หุ่นตอนที่เธอใกล้จะตื่น
หลินเซียวคว้ามือเธอไว้ แล้วให้เธอลูบ "เจ้านายสตรีเพศเมีย ขออภัยด้วย ข้ายังไม่ได้ไปถึงระดับเจ็ดเลย"
หลินปานแนบชิดตัวเธอ "เจ้านายสตรีเพศเมีย ข้าก็ด้วย…"
น้ำเสียงอาลัย แต่ร่างกายกลับเร่าร้อน
เฉียวหรานถูกประกบอยู่ตรงกลางราวกับติดระหว่างกำแพงกล้ามเนื้อที่อ่อนนุ่มสองด้าน เงยหน้าขึ้นก็เห็นอกที่ล่ำเป็นมัด ก้มลงก็เห็นหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อลื่นไหลแปดก้อน เงยหน้าขึ้นไปอีกก็เจอใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนสองใบ
เฉียวหรานยกมือขึ้นลูบคางพวกเขาเบา ๆ "ไม่เป็นไร เลื่อนขึ้นไปถึงระดับหกขั้นสูงแล้ว อีกขั้นเดียวก็ระดับเจ็ด"
"เจ้านายสตรีเพศเมียดีกับพวกเราจริง ๆ"
พวกเขาก้มลงจูบนิ้วมือเรียวขาวนุ่มนิ่ม "เจ้านายสตรีเพศเมีย การปรนนิบัติของพวกข้า หรือว่าหลิงเทียนทำให้ท่านสุขสมกว่า"
เฉียวหราน "…"
เฉียวหรานดึงมือกลับ หน้าซบลง กระแอมเบา ๆ "ไม่ต้องซนแล้ว ได้เวลาตื่นนอนแล้ว"
"เจ้านายสตรีเพศเมีย…" หลินปานส่งเสียงออดอ้อนแล้วเลียต้นคอเธอ "บอกหน่อยสิ ถ้าพวกข้าสู้เขาไม่ได้ พวกข้าจะปรับปรุง"
"…หุบปาก!"
เฉียวหรานหดคอ หน้าแดงระเรื่อ "ซนอีก จะลงโทษไม่ให้เข้าใกล้ฉันอีก!"
ฝาแฝดสงบเสงี่ยมทันที
หลินเซียวกับหลินปานต่างจากหลิงเทียนตรงที่พวกเขารู้จักอ่านสีหน้าเธอ ขอแค่เธอใช้น้ำเสียงจริงจังขึ้นนิดหน่อยก็ทำให้พวกเขาเกรงกลัวแล้ว