อวี้ลั่วเดินออกมาอย่างเชื่องช้า ฝืนใจตัวเองเอ่ยว่า "ท่านผู้นำตระกูลอวี้เฟย ข้าดูท่าทางไม่ค่อยสบาย คงไม่เหมาะที่จะร่วมประลอง"
อวี้เฟย: ?!
เฉียวหรานหัวเราะเสียงดังลั่น
อวี้ไป๋เย้ยหยัน "ไก่อ่อน"
ฉือเฟิงหัวเราะ "ก่อนหน้านี้ยังถูกอวี้ไป๋ต่อยจนฟันร่วงเกลื่อนพื้นเลย ตอนนี้ยังกล้ารับศึกอีกเหรอ"
เฉิงเหย่หัวเราะ "กลัวว่าฟันที่กว่าจะหน้าตาครับฟันจะถูกต่อยร่วงอีกรอบงั้นเหรอ"
อวี้ลั่วโกรธสุดขีดจนในใจฆ่าคนพวกนี้ไปหมื่นรอบแล้ว
แต่ใจก็อยากสู้ แรงมันไม่พอ
อวี้เฟยผิดหวังถึงขีดสุด พูดเรียบ ๆ ว่า "เมื่อไม่สบายก็กลับไปเถอะ ยังไงซะนี่ก็เป็นเรื่องของตระกูลอวี้สายตรงพวกเรา ไม่สมควรไปรบกวนคนนอกหรอกนะ"
สายตรง? คนนอก!
คำพูดนี้ของอวี้เฟยเท่ากับตีเส้นแบ่งเขตกับเขาแล้ว
ในใจอวี้ลั่วเย็นวาบ
แต่จะทำยังไงได้ล่ะ จะให้เขาแพ้อวี้ไป๋อีกครั้งงั้นเหรอ
ทางตระกูลอวี้ก็ยังมีคนอสูรระดับหกอยู่อีกสองคน คนหนึ่งคือสามีอสูรของนาง อีกคนคือน้องชายของนาง
นางถามว่า "พวกเจ้าจะให้ใครออกไปประลองกับอวี้ไป๋ก่อน"
คนอสูรระดับหกทั้งสองคน ตอนอวี้ไป๋ขึ้นประลอง ก็สัมผัสได้ถึงการกดทับของพลังพิเศษอันรุนแรง ยังไม่ทันได้ประลอง ก็รู้แล้วว่าอวี้ไป๋อยู่เหนือกว่าพวกเขา
พวกเขาเดินออกมาอย่างลังเล ยังไม่ทันเอ่ยปากพูด
อวี้ไป๋หัวเราะเยาะ พูดว่า "อย่าให้ยุ่งยากเลย พวกเจ้าสองคนขึ้นมาพร้อมกันเลย"
ในแววตาของคนอสูรทั้งสองฉายความดีใจ
ถ้าพวกเขาสู้ด้วยกัน ก็มีทางเอาชนะอวี้ไป๋ได้!
อวี้เฟยแสร้งปฏิเสธว่า "นี่ไม่ยุติธรรมกับอวี้ไป๋เลย ข้าจะให้พวกเขาสองคนรุมเจ้าคนเดียวได้ยังไง"
อวี้ไป๋พูดว่า "เจ้ากลัวว่าพวกเขาสองคนรวมกัน ก็ยังสู้ข้าคนเดียวไม่ได้มากกว่า"