เฉียวหรานหยุดฝีเท้าลงทันที ยืนอยู่กับที่ หลุบตาลงมองป๊อปคอร์นที่ถูกตัดหัว
หมิงชื่อมีสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ราชินี ขออภัยด้วย ข้าไม่ได้ดูแลสัตว์เลี้ยงของท่านให้ดี มันจึงพบจุดจบเช่นนี้"
หลินเซียวและหลินปานโกรธจนเปลวเพลิงสีน้ำเงินลุกท่วมร่าง
"ใครฆ่าป๊อปคอร์นของเจ้านายสตรีเพศเมีย!"
"ออกมาเดี๋ยวนี้!"
เหล่าสามีอสูรของเหวินเจี๋ยปรากฏตัวในสายตาของพวกเขา
พวกมันคือคนอสูรกลุ่มเดียวกับที่ในหุบเขาสัตว์เสียงทองวันนี้ ได้สังหารสัตว์เสียงทองไปเป็นจำนวนมาก
พวกมันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"สัตว์เสียงทองตัวนี้วิ่งเข้าไปในค่ายพักของสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์อวิ๋นลู่ ทำให้สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ตกใจ"
"พวกเราฆ่ามันก็เพื่อปกป้องสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์อวิ๋นลู่"
"หากสัตว์เสียงทองตัวนี้ทำร้ายสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ พวกเจ้าก็คงรับผิดชอบไม่ไหวเหมือนกัน พวกเจ้าไม่ควรขอบคุณพวกเราหรือ?"
……
อวิ๋นลู่นั่งอยู่ไกลออกไปในค่ายพักของนาง สามีอสูรของนางล้อมกายปกป้องนางไว้แน่นหนา
ตำแหน่งของป๊อปคอร์นไม่ได้ทำให้มันสามารถทำให้นางตกใจได้เลย อย่าว่าแต่ทำร้ายนาง
แต่เมื่ออวิ๋นลู่ได้ยินคำพูดของพวกมัน นางกลับแสดงสีหน้าซาบซึ้งและกล่าวว่า
"ทำไมที่นี่ถึงมีสัตว์เสียงทอง? น่ากลัวเกินไปแล้ว"
"ขอบคุณพวกท่านที่ช่วยเหลือ"
อวิ๋นลู่กล่าวจบยังหันไปมองครอบครัวของเฉียวหราน พลางตำหนิว่า
"พวกเจ้าทำไมถึงปล่อยให้ปีศาจที่อันตรายเช่นนี้วิ่งพล่านอยู่ที่นี่ได้ ยังดีที่ไม่มีสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์บาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงคาดไม่ถึง"