ฟ่านอวี่เหมือนจะเข้าใจความหมายของพวกเขา จึงตวาดเสียงเย็นว่า “รักษาการณ์ให้ดี ห้ามกระซิบกระซาก”
ทหารรักษาการณ์ของราชวงศ์เชื่อฟังคำสั่งของเขา
แต่กองทัพสามเหล่าส่วนกลางไม่ฟัง
พวกเขายังคงมองเขาแล้วถามว่า
“พลตรีฟ่านอวี่ยังตามจีบคุณหนูอวิ๋นลู่อยู่หรือเปล่า”
“ถ้าจีบคุณหนูอวิ๋นลู่ไม่ติด แล้วทำไมคุณไม่ตอบตกลงกับคุณหนูเฉียวหรานล่ะ”
“คุณหนูเฉียวหรานดีจะตายไปนะ! เธอเป็นสตรีเพศเมียที่ดีกับสามีอสูรที่สุดเท่าที่เราเคยเห็นมา”
“ผู้บัญชาการฟ่านอวี่ รีบตอบตกลงคุณหนูเฉียวหรานเถอะ”
……
“หุบปาก!”
ใจของฟ่านอวี่ค่อนข้างสับสน “ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้น …อย่าพูดจาเหลวไหลอีก”
เฉียวหรานไม่ได้ชอบเขามานานแล้ว
ไม่ได้ชอบเขามานานแล้ว!!
เป็นเพราะเมื่อก่อนเขาตามจีบอวิ๋นลู่หรือเปล่า เฉียวหรานถึงไม่ชอบเขา
เพราะอวิ๋นลู่ เขาล่วงเกินเฉียวหรานไปหลายครั้ง
เฉียวหรานไม่มีทางให้อภัยเขา
จะเป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะยังชอบเขา
ใจของฟ่านอวี่ยิ่งสับสนและห่อเหี่ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาสูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหาร แล้วกลืนน้ำลายที่ขมปร่าลงคอ
จู่ๆ ประตูใหญ่ก็เปิดออก
หลินเซียวกับหลินปานออกมา
พวกเขาถือกล่องข้าวกลิ่นหอมเย้ายวนหลายสิบกล่อง เดินมานายทหารรักษาการณ์ของกองทัพสามเหล่าส่วนกลางแล้วพูดว่า
“พี่น้อง เจ้านายสตรีเพศเมียให้พวกเรานำข้าวมาให้ ขอบคุณที่คอยปกป้องบ้านของเราในช่วงนี้”
“จริงเหรอ!!”
ทหารอสูรแห่งกองทัพสามเหล่าส่วนกลางดีใจจนกรูเข้ามาล้อม พวกเขามองกล่องข้าวเย้ายวนทีละกล่องจนตาจะถลน
น้ำลายไหลไม่หยุด
“คุณหนูให้พวกเรากินอาหารที่หรูหราฟุ่มเฟือยขนาดนี้เลย!”
“ขอบคุณคุณหนูนะ”