ไม่ว่ายังไง มู่เหยี่ยนก็ห้ามตาย
นี่คือข้อสรุปเดียวที่เย่หลานซานได้มาจากการดิ้นรนท่ามกลางความมืดมิดและความเจ็บปวด
แต่เมื่อเธอเห็นมู่เหยี่ยนที่อุตส่าห์แย่งกลับมาอยู่ข้างกาย ดวงตากลวงโบ๋ สีหน้าเฉยชา ราวกับเป็นเพียงเปลือกนอกที่สวยงามแต่ไร้วิญญาณ
"มู่เหยี่ยน เธออยากตายงั้นเหรอ?"
มู่เหยี่ยนมองออกไปนอกหน้าต่าง เสียงของเขาไร้ชีวิตชีวา "คุณจะไม่ให้ผมตายเลยใช่ไหม"
"เธอกล้าดียังไง!"
เย่หลานซานโกรธกริ้ว ยกคางของเขาขึ้นบังคับให้เขามองเธอ "เป็นเธอเองที่ต่ำทรามเอาตราอสูรของตัวเองมาประทับบนตัวฉัน มีสิทธิ์อะไรมางอนง้อฉัน?"
"การแต่งงานกับฉันเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ทำไมอยู่ดี ๆ เธอจะบอกว่าไม่รักก็ไม่รักแล้ว"
หลังแต่งงาน แววตาที่มู่เหยี่ยนมองเธอ เปลี่ยนจากอึดอัดเคอะเขิน เป็นระแวดระวัง เป็นหวาดกลัว เป็นรังเกียจ เป็นโกรธเกลียด และสุดท้ายกลายเป็นไร้แสงสว่าง
ทุกการเปลี่ยนแปลงล้วนทำให้เธอจมดิ่งสู่ความคลั่งเร่า และยิ่งทารุณเขาหนักขึ้น
เพียงแค่เป็นมู่เหยี่ยน เธอก็ทำตัวไม่ปกติแล้ว
"เธอมีสิทธิ์อะไรถึงกล้าผิดหวังในตัวฉัน เธอนั่นแหละที่ไม่คู่ควรกับเย่หลานซานคนนี้ กระทั่งลูกของเธอที่มีเลือดของตระกูลเย่ของฉัน ก็ยังพัฒนาเป็นมังกรได้ ในขณะที่เธอเป็นได้แค่คนไร้ค่าที่ถูกลดระดับขั้นลงเรื่อย ๆ!"
เมื่อมู่เหยี่ยนได้ยินคำพูดเหล่านี้ ในดวงตาที่ว่างเปล่าในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง เป็นการเย้ยหยัน
มู่เหยี่ยนกำลังเยาะเย้ยเธอ
ทันใดนั้นเย่หลานซานก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ราวกับคำพูดของเธอเมื่อครู่ แต่ละคำกลายเป็นใบมีดอันแหลมคมกรีดหัวใจของเธอ