เย่หมิงเคยคิดว่าผู้เป็นพ่อมีส่วนที่น่าเกลียดชัง
แต่เมื่อประโยคนี้ออกมาจากปากของเย่หลานซาน เขาก็พลุ่งพล่านด้วยความโกรธแค้นในทันที
“ท่านเย่หลานซาน ท่านรังเกียจพ่อมาก ทำไมถึงไม่ยอมหย่ากับเขาเล่า ทำไมต้องทรมานเขาตลอดเวลา! เขากำลังจะตายอยู่แล้ว ท่านจะปล่อยให้เขาใช้ชีวิตสองเดือนสุดท้ายอย่างสงบไม่ได้เลยหรือไง!”
เย่หลานซานพูดพลางหัวเราะ “สามีอสูรของฉัน ฉันอยากให้เขาตายเขาถึงจะตาย ถ้าฉันไม่อยากให้เขาตาย เขาก็ตายไม่ได้ นายควรจะบอกให้เขาออกมาเสียดี ๆ”
เย่หมิง “ผมไม่มีทางให้ท่านเจอพ่อแน่!”
เย่หลานซาน “ที่พูดมานายไม่มีสิทธิ์ ราชโองการกำลังจะมาถึงแล้ว”
อวี้เหยาคนที่โง่ใสซื่อ นึกไม่ถึงเลยว่าจะคิดแค่มู่เหยี่ยนมามาตรการกดดันเธอ
หึ ๆ
ระบบป้องกันของจักรวรรดิคนอสูรทั้งหมด กับมู่เหยี่ยน
ให้อวี้เหยาเลือกเอาเองเถอะ
สัญญาณเตือนที่กรมการทหารส่งมาก็ดังไม่หยุด จริงอยู่ที่ฝ่าบาทราชินีจะไม่ยอมให้ระบบป้องกันของจักรวรรดิเป็นอัมพาต เพียงเพื่อมู่เหยี่ยนคนเดียว
ใครจะไปคิดว่าเย่หลานซานจะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้เพื่อสามีอสูรคนหนึ่งที่ไม่ได้ชอบพอเลย
แววตาของเย่หมิงแดงก่ำ กำหมัดแน่น “ท่านทรมานเขามาทั้งชีวิต! ให้เขาอยู่อย่างสงบอีกแค่สองเดือนจะไม่ได้เลยหรือ!”
พ่อที่อยู่บ้านของเจ้านายสตรีเพศเมีย เป็นพ่อที่มีชีวิตชีวาที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น
พ่อเหลือเวลาไม่มากแล้ว ถึงจะใช้สองเดือนสุดท้ายอย่างมีความสุข มันก็คุ้มแล้ว
“ไม่ได้!”
สีหน้าของเย่หลานซานบิดเบี้ยว หน้าซีดขาว “ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ สามีอสูรของฉัน จะตายก็ต้องตายในมือของฉัน! ถ้าฉันไม่ให้เขาตาย เขาก็ห้ามตาย”