ในขณะนั้น ฟากฟ้าเหนือฟาร์มโอเอซิสมีอสูรเหยี่ยวพเนจรขนาดมหึมาบินผ่านมา
มันโผบินต่ำผ่านไป ทิ้งเงามืดเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วทาบลงบนฟาร์ม
สิ่งนี้นำมาซึ่งความรู้สึกกดดันและสะพรึงกลัวอย่างรุนแรงแก่เหล่าสัตว์อสูรที่ทำงานอยู่ในฟาร์ม
เหล่าสัตว์อสูรตัวสั่นงันงก
เฉียวหรานและเหล่าสามีอสูรเงยหน้าขึ้นมองอสูรเหยี่ยวตัวมหึมาด้วยความตกตะลึง
ฟ่านเจิงซิวและฟ่านอวี่มีสีหน้าเคร่งขรึมทันที “ฝ่าบาทราชินีเสด็จมา”
พวกเขาทำความเคารพแบบทหารต่ออสูรเหยี่ยวพเนจรที่กำลังร่อนลงอย่างนอบน้อม
“ฝ่าบาทราชินี? อสูรเหยี่ยวพเนจรคือพ่อของหลิงเทียนอย่างนั้นหรือ?”
จู่ ๆ จิตใจของเฉียวหรานก็รู้สึกผิดขึ้นมาจนอกสั่นขวัญแขวนเมื่อมองไปยังกรงนกบนโต๊ะทำงานนอกฟาร์ม
แย่แล้ว แย่แล้ว!
ลูกชายของใต้เท้าราชินี ยังถูกเธอขังอยู่ในกรง
พวกเขาต้องคิดว่าเธอทารุณหลิงเทียนแน่ ๆ
เฉียวหรานอยากวิ่งไปปล่อยหลิงเทียนออกมา
แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว อสูรเหยี่ยวพเนจรที่สง่างามและทรงพลังร่อนลงบริเวณชายขอบฟาร์มอันเขียวชอุ่ม และใต้เท้าราชินีอวี้เหยาก็ก้าวลงมาจากหลังของมัน
ทุกคนในฟาร์มวิ่งกรูเข้าไปต้อนรับพวกเขา
เฉียวหรานทำใจแข็งเดินเข้าไป โค้งคำนับ “ฝ่าบาทราชินี เหตุใดพระองค์ถึงมีเวลามาด้วยตนเองเล่าเพคะ หม่อม หม่อม...”
เธอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอีกครั้งเมื่อมองไปยังเจ้านกน้อยอ้วนตุ๊ต๊ะในกรงนกที่อยู่ไกล ๆ
อ๊าย ๆ ๆ !
ราชินีจะไม่โกรธจนสั่งให้เธอหย่ากับหลิงเทียนกระมัง!!
อวี้เหยามองไปยังฟาร์มอันกว้างใหญ่ด้วยความทึ่ง “ตอนที่เห็นในไลฟ์สตรีมก็รู้สึกตื่นตะลึงมากแล้ว มาวันนี้ได้เห็นกับตาตัวเอง ยิ่งตื่นตะลึงเข้าไปใหญ่ เฉียวหราน ขอบคุณสำหรับคุณูปการที่เจ้ามีต่อจักรวรรดิ”