วันรุ่งขึ้น
เฉียวหรานนั่งบนอสูรกิเลนสีขาวล้วนลายทอง โผบินอยู่กลางนภา โดยมีเจียวหลงสีเงินโอบล้อม
อสูรหมาป่าทมิฬร่างกำยำวิ่งดั่งสายลมบนแผ่นดิน เสือคู่เปลวเพลิง และอสูรหมีสีน้ำตาลตัวมหึมาเร่งตามมาติด ๆ
ครอบครัวใหญ่เคลื่อนพลอย่างองอาจมุ่งหน้าสู่ตระกูลเย่
เบื้องหลังพวกเขา ยังมีทหารอสูรในเครื่องแบบหน่วยทหารรักษาการณ์แห่งราชวงศ์เรียงแถวคุ้มกันอย่างเคร่งครัด
เมื่อประตูใหญ่ตระกูลเย่เปิดออก สามีเอกแห่งตระกูลเย่ อิ่นมั่ว ถึงกับตกตะลึง
เจ้านายสตรีเพศเมียบอกเพียงว่าเฉียวหรานกับเย่หมิงจะมาเยี่ยมตระกูลเย่ คาดไม่ถึงว่าจะยกพลกันมาใหญ่โตเพียงนี้!
พวกเขาไม่เหมือนมาเยี่ยมเยือนเลยสักนิด แต่เหมือนจะมารื้อบ้านเสียมากกว่า!
อิ่นมั่วมองมังกรเจียวขนาดมหึมาที่บินวนเวียนอยู่บนฟ้า ดวงตาหม่นแสงลง
ลูกของมู่เหยี่ยนสามารถกลายร่างเป็นมังกรเซียวได้แล้ว
มิน่าล่ะ เจ้านายสตรีเพศเมียจึงให้เขาออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง
และคนอสูรตัวอื่นก็ล้วนอยู่ระดับเจ็ดขึ้นไปทั้งสิ้น
ในสายตาอิ่นมั่วฉายแววระแวดระวัง เขาพูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่คิดว่าสตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์จะพาสามีอสูรมามากมายเช่นนี้ เป็นพวกเราที่เตรียมการไม่พอเสียแล้ว”
“ครอบครัวเรา ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องไปด้วยกัน”
เฉียวหรานมองประตูตระกูลเย่ที่ใหญ่โตโอ่อ่าแล้วเอ่ยว่า “ตระกูลเย่คงไม่ถึงกับต้อนรับพวกเราไม่ไหวหรอกนะ”
อิ่นมั่ว: “สตรีเพศเมียผู้สูงศักดิ์ช่างพูดเล่นยิ่งนัก เชิญด้านใน”
เฉียวหราน: “ขอบคุณท่านผู้อาวุโส รบกวนท่านผู้อาวุโสนำทางด้วย”
เหล่าสามีอสูรแปลงกายเป็นมนุษย์ โอบล้อมเฉียวหรานไว้ตรงกลางก่อนก้าวเข้าตระกูลเย่
หน่วยทหารรักษาการณ์แห่งราชวงศ์ตามมาติด ๆ ร่างกายตั้งตรง ใบหน้าเคร่งขรึม