เฉียวหรานจิกหูของหลินเซียวและหลินปานลากกลับมาที่บ้าน
หลินเซียวกับหลินปานมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เพื่อให้เฉียวหรานจิกหูได้ถนัด พวกเขาจึงย่อเข่าที่เป็นขายาวลง เอวที่ถูกเข็มขัดเครื่องแบบทหารรัดไว้ก็โน้มต่ำ ร่างที่สูงเกินหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรต้องโค้งงอเกือบเป็นมุมเก้าสิบองศา
พวกเขาหรี่ตามองฟ่านอวี่ด้วยสายตาเย็นชา
พวกเขาเอาชนะพี่ใหญ่ตระกูลหลินที่อยู่ในระดับเจ็ดขั้นสูงได้ ดังนั้นจึงคิดว่าจะกำราบฟ่านอวี่ได้ง่าย ๆ เช่นกัน
แต่ไม่คิดว่าความสามารถในการต่อสู้ของฟ่านอวี่จะแข็งแกร่งกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก ฟีนิกซ์ผู้ปกป้องราชินีของจักรวรรดิมาทุกยุคสมัย สมแล้วที่แตกต่างจากทหารอสูรทั่วไป
หลินเซียวและหลินปานออดอ้อนไม่หยุดปาก
“เจ้านายสตรีเพศเมีย”
“เจ้านายสตรีเพศเมียครับ เจ็บจังเลย”
เฉียวหรานนึกว่าพวกเขาโดนฟ่านอวี่ต่อยจนบาดเจ็บ จึงรีบปล่อยมือแล้วถามว่า “เจ็บตรงไหน”
พวกเขาชี้ที่หน้าอกแล้วพูดว่า “เจ้านายสตรีเพศเมียโกรธน่ะครับ พวกเราเลยเจ็บตรงนี้”
เฉียวหรานตบพวกเขาติด ๆ กันหลายป้ายอย่างไม่สบอารมณ์ ตบลงบนไหล่และอกที่แข็งราวกับเหล็กจนฝ่ามือเธอชาไปหมด
หลินเซียวกับหลินปานกุมมือของเฉียวหรานด้วยความรักใคร่ แล้วหอมแกมหยอกแกม คลอเคลียไม่ห่าง
“พวกคุณทะเลาะกับฟ่านอวี่ทำไม”
“เจ้านายสตรีเพศเมีย…”
หลินเซียวกับหลินปานไม่มีท่าทีจะอธิบาย และก็ไม่มีท่าทีจะยอมรับผิดด้วย
พวกเขากลายร่างเป็นแมวเสือตัวเล็กคู่หนึ่ง กระโดดขึ้นไปในอ้อมแขนของเฉียวหรานแล้วคลอเคลียไม่หยุด หวังว่าจะใช้ความน่ารักบดบังความผิดให้รอดตัวไป
“พอแล้ว ห้ามซนอีก”
เฉียวหรานแทบจะตั้งรับไม่ไหวอยู่แล้ว