เฉียวหรานกำลังเคลิ้มหลับ ก็ได้ยินเสียงดังโครมคราม
เธอลืมตาขึ้น เห็นเย่หมิงอยู่ข้างกาย
“เจ้านายสตรี ท่านตื่นแล้วหรือขอรับ”
“อืม เสียงอะไรน่ะ”
เย่หมิงอ้ำอึ้ง “...ดูเหมือนจะเป็น พวกฉือเฟิงกำลังวุ่นกันอยู่”
“วุ่นอะไรกัน เสียงดังจังเลย”
“ข้า ข้าจะไปบอกให้พวกเขาเบาเสียงลง”
เขารีบใช้พลังพิเศษส่งเสียงถึงฉือเฟิง
ไม่นาน เสียงด้านนอกกระโจมก็เงียบลง
เฉียวหรานพลิกตัวมุดเข้าไปในอ้อมกอดของเย่หมิง กอดเอวบางนุ่มของเขา แล้วเริ่มซุกซน
เย่หมิงก้มลงจูบเรือนผมของนาง “เจ้านายสตรี ท่านนอนเต็มอิ่มแล้วหรือขอรับ”
“อืม”
“จะให้อวี้ไป๋ช่วยผ่อนคลายให้ท่านไหม”
เฉียวหรานเงยหน้ากัดคางเขาเบา ๆ “ก็แล้วแต่นายสิ”
เย่หมิงเอาความรู้สึกของนางเป็นที่ตั้งในทุกเรื่อง
นางรู้สึกดีมาก เกือบจะเสพติดเรื่องแบบนี้แล้ว
เฉียวหรานเกี่ยวกระหวัดเย่หมิงแล้วเรียกร้องอีก
เสียงฉือเฟิงดังมาจากด้านนอก
“หรานหราน ทหารอสูรจากเขตล่าสัตว์อสูรมาแล้ว บอกว่าอยากสอบถามเรื่องเมื่อวาน”
เฉียวหรานยังค้างคาอารมณ์ “เมื่อวานก็ถามไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังถามอีก...”
ฉือเฟิง “พวกเขาบอกว่าพบจุดน่าสงสัย ต้องให้พวกเราไปเป็นพยาน”
เฉียวหราน “มีอะไรน่าสงสัย”
เย่หมิงปลอบนางเบา ๆ “เจ้านายสตรี ค่ำนี้ข้าค่อยอยู่เป็นเพื่อนท่านนะ”
เฉียวหรานไม่พอใจ
เย่หมิงจูบมุมปากนาง “เจ้านายสตรี...”
อา นางรักเขาจริง ๆ เลย
เฉียวหรานเรียกร้องต่ออีกสักพักจึงลุกขึ้น
ด้านนอก
ไข่วิเศษสีทองตั้งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างเรียบร้อย พอเห็นเฉียวหรานออกมา ก็กลิ้งตุ๊บ ๆ เข้ามา คลอเคลียขาของนาง