ฉือเฟิง เฉิงเหย่ และพวก ถือกล่องผึ้งและรังผึ้งที่ตัดมาแล้วกลับมา
“หรานหราน พวกเราจับผึ้งมาได้แล้ว”
เหล่าผึ้งในกล่องส่งเสียง ‘หึ่ง ๆ’ ‘หึ่ง ๆ’ และกระแทกไม้ดัง ‘ปัง ๆ’ ‘ปัง ๆ’ แสดงความไม่พอใจและตื่นตระหนกอย่างรุนแรง
เฉียวหรานก้มตัวลงบนกล่องไม้ ปลอบเหล่าผึ้งว่า “พวกเธอไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะพาไปอยู่ที่ที่สบายกว่า ที่นั่นมีสี่ฤดูชัดเจน เหมาะกับการใช้ชีวิตมากกว่านะ”
ทันใดนั้น เหล็กในพิษหลายอันก็พุ่งออกมาจากรูอากาศเล็ก ๆ แทบจะทิ่มโดนแก้มของเฉียวหราน
ฉือเฟิงดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดทันควัน “หรานหราน อันตรายนะ”
เฉียวหรานไม่กลัวเลยสักนิด เธอยิ้มร่า “ผึ้งน้อยใจร้อนจัง ฉันยิ่งชอบเข้าไปใหญ่แล้วสิ!”
เธอยื่นผลไม้กระป๋องสองกระป๋องให้ฉือเฟิงและเฉิงเหย่ “พวกคุณไปกินผลไม้ พักผ่อนสักหน่อย เดี๋ยวพวกเราใส่ขวดน้ำผึ้งกัน”
เฉิงเหย่แขวนรังผึ้งส่วนที่นางพญาผึ้งและผึ้งตัวผู้อยู่ไว้ในกล่องเท่านั้น รังผึ้งยักษ์ที่เหลือสูงกว่าเมตร พวกเขาเกือบจะตัดกลับมาหมดแล้ว
รังผึ้งขนาดมหึมานั้นอัดแน่นไปด้วยน้ำผึ้ง คนเดียวสักคนยังโอบไม่มิด
เย่หมิงและอวี้ไป๋ช่วยกันยกมัน
หลินเซียวและหลินปานบีบด้านข้าง น้ำผึ้งสีทองข้นเหนียวก็ไหลออกมา
เฉียวหรานถือขวดไว้ข้างล่างรองรับ ใส่ทีละขวด ๆ ไม่นานก็เต็มขวดใหญ่เป็นสิบขวด
แม้แต่ขวดผลไม้กระป๋องที่ฉือเฟิงและเฉิงเหย่เพิ่งกินเสร็จ ก็ถูกล้างอย่างเร่งรีบเอามาใส่น้ำผึ้ง
หลังจากใส่จนเต็มหมดแล้ว ภายในรังผึ้งยักษ์ก็ยังมีน้ำผึ้งเหลืออยู่มหาศาล
เฉียวหรานสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของน้ำผึ้งรวง แล้วก็อดใจไม่ไหวบิออกมาชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก น้ำผึ้งที่เจือกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ไหลละมุนเข้าสู่ช่องปาก ความหวานซ่านกระจายในปากทันที